เมื่อสามเดือนก่อนรู้สึกตัวอีกทีภาษาอังกฤษแย่เหมือนรถเมล์คันเก่า เปิดโปรแกรมออกแบบทีงานเลยติดขี้ตะกั่ว ทีแรกนึกว่าเรียนฟรีน่าจะง่าย แต่เจอหลายเว็บมันปาเข้าไปจ่ายตังค์ทุกทางเลย
ขั้นแรก : มองหาเครื่องมือฟรีจริงๆ
- แกะแอพสอนภาษาแบบละเม็ดละเม็ด : ลบ Duolingo ตอนเห็นตัวนางเงือกเต้นรำเป็นที่สาม พอเจอข้อความว่า “จ่ายเงินเพื่อลดโฆษณา” ปาดเหงื่อตกเลย
- ไล่จิกครูยูทูป : ปักหมุดช่องสำเนียงไทยล้วนแบบสอนศัพท์ก้นครัว ผลัดวันเรียน “garbage” ออกเสียงแต่ว่า “กาแบ็ก” พอเรียนไปสองอาทิตย์เพื่อนต่างชาติหน้าเหี่ยวเลย
จุดเปลี่ยน : เจอทางสว่างในห้องน้ำ
วันนึงรอแฟนแต่งตัวก่อนออกไปกินข้าว เล่นโทรศัพท์ไปพลางๆก็บังเอิญไปเจอแอพหมาป่าอันนึง ชัดเจนมากตรงที่มัน ไม่ถามตังค์แม้แต่หน้าตา แค่พิมพ์ชื่อเมลยังไม่ต้องใส่เลขบัตร แถมโหลดครั้งแรกขนาดไฟล์กากๆแค่ 60MB เหมือนได้กินไก่ทอดร้านตลาดพลัน!
เทคนิคปรับใช้แบบคนเงินเดือน :
- จำสำนวนแทนการท่องศัพท์เดี่ยว : เริ่มจากของใกล้ตัวสุดแบบ “Can I get discount?” เวลาเข้าร้านขายของ ลิ้มรสความสำเร็จวันแรกตอนได้ลด 20 บาท
- เลียนเสียงแบบไม่ต้องอาย : ยืนหน้ากระจกในห้องน้ำพูดตามเสียงในแอพ บางคำเสียงเพี้ยนจนแมวที่บ้านตกใจขนลุก
- ตะบี้ตะบันทำซ้ำ : ตั้งโหมดดักฟังไว้ 5 นาทีหลังตื่นนอน ตอนงีบกลางวันฟังอีก 10 นาที มึนเหมือนโดนจับใส่เครื่องปั่นน้ำผลไม้แต่ไงก็จำได้ขึ้นใจกว่าเดิม
ผลลัพธ์ย่างสามหมาแดดเดียว :
แค่เดือนครึ่งเจ้านายส่งเมลมาว่า “Please fix the attachment ASAP” แทนที่จะกดกรีนๆไลน์ไปถามน้องใหม่แบบเก่า คราวนี้เปิดแอพขึ้นมาแปลคำว่า attachment แล้วจัดไฟล์ใส่ไปทันที ทั้งๆที่แค่ก่อนหน้านั้นสัปดาห์ยังงงว่า ASAP มันคือแบรนด์กาแฟร้านไหน!
ทุกวันนี้ยังกดเช็คอินเรียนฟรีแบบขยันหมั่นเพียร แต่ก็เฝ้าดูทางแอพตลอดว่าวันไหนจะเปลี่ยนโฉมหาเงิน ถึงตอนนั้นคงต้องซื้อหาตามตลาดนัดเหมือนซื้อหม้อดินเผาเก่าๆละมั้ง