ตอนแรกๆกูก็แบบ…ภาษาอังกฤษเนี่ยมันยากเว่อร์เลยอ่ะ ฟังข่าวฝรั่งทีไรเหมือนเสียงจากนอกโลกทุกที พูดเร็วซะยิ่งกว่าไล่หมู
เริ่มต้นแบบขี้เกียจสุดๆ
เมื่อเดือนก่อนลงทุนซื้อหูฟังมาก็เลยคิดว่าเออ…ลองฟังวันละนิดๆดูดีกว่า ตั้งกฎง่ายๆว่า
- วันไหนขี้เกียบสุดๆ : เปิดหนังเบาสมองแบบซับไทย ฟังไปนอนเล่นไป แต่ห้ามเปิดซับไทย!! ต้องบังคับตัวเองดูซับอังกฤษ ไม่งั้นก็ไม่ได้ฝึกอยู่ดี
- วันไหนสภาพยังไหว : เลือกพอดคาสต์พวกธีมชีวิตประจำวัน อย่าง“6 Minute English”จากบีบีซีนี่แหละดี ช่วงแรกฟังไปงงไป หัวเราะตามไม่รู้เรื่องด้วยความเขิล
- วันฮึด! : เปิดข่าวบีบีซีสั้นๆ 1-2 ข่าว สภาพเหมือนโดนถล่มเลย ฟังรอบแรกแทบแย่ รอบสองเริ่มจับได้คำนู้นคำนี้ รอบสามเปิดซับอ่านตาม
ทุกลมหายใจคือการฟัง(บังคับ)
มันคือการยัดเยียดตัวเองจิงๆนะ555 ห้องน้ำก็ใส่ลาวด์สปีคเกอร์เปิดพอดคาสต์ตอนอาบน้ำ แปรงฟันไปน้ำหยดติ๋งๆไป ทำอาหารก็ไม่เว้น แทนที่จะฟังเพลงไทยก็สลับเป็นยูทูปฝรั่งสอนทำอาหาร เลี่ยงไม่ได้เลยที่จะต้องได้ยิน“simmer”, “dice”, “tablespoon”พร่ำไป
รถติดข้างนอกร้อนๆก็ยังจัด ต่อบลูทูธหูฟังเข้ากับมือถือ เปิดTed Talkเรื่องสนุกๆฟังแก้เบื่อ พอคันรถเคลื่อนหน่อยก็ปิดๆเปิดๆซ้ำไปซ้ำมา หงุดหงิดบ้างแต่อดทนไว้
ปาฏิหาริย์วันอาบน้ำแตก!
อยู่ๆก็เกิดวันนึง ตอนแช่น้ำอุ่นๆอยู่ สมองมันวาบขึ้นมาเฉยๆ เหมือนฟังพอดคาสต์เข้าใจแบบไม่ต้องพยายาม!! ไม่ใช่แค่จับคำเป็นคำๆ แต่เข้าใจทั้งประโยคเลยอะ น้ำตาจะไหล ตอนนั้นรู้เลยว่ามันคุ้ม แล้ว
สรุปง่ายๆเลย ถ้าไม่อยากล้ม ก็ต้องทำทุกวัน ขี้เกียจแค่ไหนก็ทำแค่นิดเดียว เดี๋ยวมันก็ชินไปเอง เหมือนฝึกหูให้เคยชินกับน้ำ อันนี้ฝึกหูให้ชินกับฝรั่งพูดเร็วๆ!