เจอทางตันจนต้องเริ่มใหม่หมด
เห็นปั๊บว่ามีคลิปสอนภาษาอังกฤษฟรีแบบเริ่มจากศูนย์ ฉันก็พุ่งเข้าไปดูทันที เหมือนคนจมน้ำเจอแพไม้! คิดว่าใช้เวลาว่างระหว่างทำขนมขายรถเข็นน่าจะได้ผล เปิดวิดีโอแรกมา…ยอมรับเลยว่าขี้เกียจท้อแท้เกือบถอดใจตั้งแต่ห้านาทีแรก
- ตอนเขาพูดว่า “Hello” ง่ายๆ ฉันยังพยักหน้าแบบอ้าเหรอเข้าใจ
- เจอประโยคยาวนิดนึงหัวหมุน ต้องกดหยุดวิดีโอซ้ำสามที
- พยายามพูดตามแต่ลิ้นพันกันจนเหมือนกำลังเคี้ยวพริกขี้หนู
แค่คลิปเดียวกินเวลาฉันไปตั้งชั่วโมง半 หลังเลิกงานเหนื่อยแทบเดินไม่ไหว กลับมาก็เปิดมือถือดูคลิปต่อเหมือนคนไม่เต็มเต็ง ตอนสอนศัพท์ทีเป็นสิบๆคำ ฉันนั่งขีดๆเขียนๆลงสมุดเก่าเล่มเหลืองๆที่เหลือจากจดเมนูขาย ขณะที่ลูกค้าสั่งก๋วยเตี๋ยวอยู่หน้าเตา น้ำซ้อปกกระเด็นใส่หน้าจอแทบเลอะวิดีโอ!
สะสมไปเรื่อยๆจนเริ่มเป็นลูป
สองอาทิตย์ผ่านไป มันเริ่มเข้าท่า…แบบหลวมๆนะ ไม่ได้เทพอะไร: ตื่นตีสี่ก่อนไปตลาด อัดคลิปสอนแกรมม่าตอนนวดแป้งซาลาเปาไปด้วยหูฟังข้างนึงหลุดทั้งที่มือเปื้อนแป้ง มันก็มีเพี้ยนๆบ้างเวลาโดนถามประโยคที่เพิ่งเรียนมา
- มีอยู่วันนึงลูกค้าฝรั่งทัก “How much?” ฉันตอบโต้แบบฉวยๆว่า “Forty…baht!”
- พอเจอคำว่า “delicious” ในคลิป อดนึกถึงเสียงฝรั่งคนนั้นพูดตอนซื้อขนมปังสังขยาพอนะ
เคล็ดลับที่ได้จากพี่ติวเตอร์ยูทูปบางคนคือ: ไม่ต้องเก่งก็พูดได้ ขอแค่ไม่กลัว ฉันเลยฝึกปากทุกครั้งที่ย่างหมูหน้าตึกแถว เสียงอู้อี้ตอนเลียนแบบสำเนียงทำให้แม่ค้าข้างๆพลิกหน้ามาทำตาแปลกๆ พ่วงด้วยเด็กน้อยคนนึงยืนจ้องฟังแล้วหัวเราะคิกคัก
เจอทางแยกสำคัญ
อยู่ๆอัปฯยูทูปดันฟาดฟีดแนะนำคลิปสอนเพลงเด็กให้! พวกเรากำลังมึนกันอยู่แล้วกันนะ นั่งร้อง “Head shoulders knees and toes…” จนแม่บ้านข้างห้องทนไม่ไหวเอาขวดน้ำมาตีผนังห้อง “เฮ้ย! เรากำลังเรียนรู้กันหน่อยนะ!” แกล้งตะโกนกลับไปทั้งที่หัวเราะในใจ
ทำไปได้เดือนนึง ข่าวร้ายก็มา: เจ้าเตาร้านเก่าที่เช่ามาทำขนม รุ่นพี่เขาขอคืนพื้นที่ อารมณ์เหมือนเพิ่งต่อจิ๊กซอว์ได้ครึ่งภาพแล้วโดนลมพัดกระเจิง เลยต้องขนของกองๆไว้ที่ตึกแถว คืนนั้นนั่งกองอยู่ข้างกล่องเก่าที่มีสมุดเล่มเหลืองๆแปะอยู่ข้างบน มองสเปรย์น้ำมันเครื่องปนฝุ่นบนรองเท้า…น้ำตาจะไหล
แต่พอเปิดคลิปติวเตอร์ที่ชอบได้ยินเสียงเขาเล่าว่า “ไม่ต้องมีที่เรียนหรอก ที่ไหนก็ฝึกได้ ถ้าคุณกล้าเปิดปาก” มือก็คว้าปากกาที่เหลือจากเขียนป้ายลดราคามาขีดๆเขียนๆบนฝากล่องพัสดุ เริ่มจาก “I am not afraid” ตัวเบี้ยวๆใต้แสงนีออนขั้วเดียว…เพราะรู้แล้วว่าที่แท้กล่องพัสดุเก่าๆนี่แหละคือห้องเรียนใหม่
พื้นฐานศูนย์…เราก็เริ่มได้เสมอ แค่มีมือถือพังๆเครื่องนึงกับความมุ่งมั่นที่ไม่เปราะบางเหมือนขนมซาลาเปาที่เราทำแล้วไปขายในเช้าวันใหม่ นั่นแหละที่สุดของสื่อฟรียุคนี้ เราไม่ต้องรอใคร…เราปลุกพลังลุกขึ้นสู้ได้ตั้งแต่วินาทีที่เห็นปุ่ม “Play”!