ตอนแรกเลยต้องบอกว่าผมเจอปัญหาเลยนะ เวลาให้ลูกชายทำการบ้านภาษาอังกฤษเนี่ย เขาไม่ยอมเขียนเลย อ่านได้พูดได้ แต่พอให้เขียนนี่หน่ายมาก บางทีก็แอบลอกเพื่อนอีก
เริ่มจากหาวิธีแก้ดินพอกหัว
ไปนั่งค้นในกลุ่มพ่อแม่แล้วไปเจอไอเดียเขียนวันละบรรทัด เลยลองทำตามดู ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนนี่ผมหยิบสมุดวาดการ์ตูนของลูกมาแล้วก็บอกว่า “วันนี้พ่ออยากดูหนูวาดรูปกับเขียนคำอธิบายเป็นอังกฤษแค่ 1 บรรทัด”
ปรากฏว่าวันแรกเขางอลเลยนะ! นั่งขยํากระดาษทิ้งอยู่ตั้ง 5 นาที ผมเลยยื่นไอศกรีมให้แล้วเสนอเงื่อนไขว่า “ถ้าเขียนเสร็จให้ดูยูทูป 1 คลิป” แค่นี้เจ้าตัวน้อยก็หยุดซนแล้วคว้าสีเทียนมาวาดรูปแมว ก่อนจะเขียนว่า “My cat is fat.” ด้วยลายมือโย้เย้
- อาทิตย์แรก – เขียนแค่คำโดดๆ ไม่ค่อยถูกแกรมม่าเลย บางวันเขียน “I happy” บางวันเขียน “Sky blue”
- อาทิตย์สอง – เริ่มใส่ “is” ได้เองโดยไม่ต้องบอก! ตื่นเต้นตอนเขียน “Mama is cooking”
- เดือนแรก – เริ่มแต่งประโยคได้เองแล้ว วันที่เขาเขียนว่า “I see butterfly in garden yellow” เราร้องไห้เกือบดัง
เพิ่มเกมสนุกๆเข้าไป
พอเขาเบื่อก็โดนบ่นว่า “พ่อคะ…หนูไม่ชอบเขียนแล้ว” เลยต้องเปลี่ยนท่าทันที! เราเอาสมุดเล่มเดิมมาทำเกมต่อคำแบบนี้:
- ผมเขียนคำง่ายๆ เช่น “big” ลงกระดาษโพสอิท
- ให้เขาตามล่าหาสิ่งของที่ขยายด้วยคำนั้น
- มาติดโพสอิทพร้อมเขียนประโยคบนของนั้น
ปรากฏว่าได้ผลชงัดมาก! ตอนอยู่ห้องครัวเขาแปะ “big” ไว้บนตู้เย็นแล้วเขียนว่า “My fridge is very big.” แถมตอนหัวเราะลั่นเพราะแปะคำว่า “smelly” ไว้บนรองเท้าพ่อ…
สิ่งที่เห็นชัดหลังฝึกสองเดือน
จากเด็กที่หลับคาหนังสือภาษาอังกฤษ ตอนนี้ตื่นมาก็กระแทกหัวเข่าเข้าโต๊ะแล้วร้องอ๊าก แบบสุดแรง! เพราะเผลอแต่งประโยคในใจ “I hurt my knee this morning, it painful.” มาแฉะๆ แถมสัปดาห์ที่แล้วยังแอบเขียนกลอนส่งแม่โดยไม่ให้ช่วย:
My mom is queen
She cook food clean
Her eyes so sheen
I love you mom teen! (เขียน teen แทงัย queen น่ะสิ)
ตรงนี้แหละที่รู้เลยว่าไม่ต้องเป๊ะก็ได้ สำคัญที่เขา กล้าเขียนและสนุก ยามไหนที่ลูกเขียนผิดนี่เราแค่อุทานว่า “โอ้โห! ลูกรู้ไหมพ่อก็เคยเขียนผิดแบบนี้ตอนเด็กๆ” รับรองน้ำตาแห้งแล้วยิ้มได้ทันที