จริงๆ ก็เป็นคนอยากพูดภาษาอังกฤษได้มานานแล้ว แบบว่าอยากไปเที่ยวต่างประเทศแบบไม่ต้องง้อทัวร์ แต่มันติดที่แบบ… เวลาคุยกับฝรั่งทีไรเหมือนสมองจะว่างเปล่าทุกที ก็คือฟังไม่ออกนี่แหละ แล้วก็ตอบไม่ได้ด้วย เซ็งเลย
เริ่มต้นแบบงงๆ: วันนึงนั่งดูวิดีโอในเว็บนึงอยู่ดีๆ มันก็เด้งโฆษณามาว่า “เรียนภาษาอังกฤษพื้นฐานออนไลน์ฟรี!” ก็แบบ… เอ๊ะ ฟรีนะนี่? กดเข้าไปดูเหอะ ดีไม่ดีจะเวิร์กก็ไม่รู้นะ (ใจจริงไม่ค่อยหวังหรอก แต่มันฟรีอ่ะ)
ลงทะเบียนง่ายมาก: แค่พิมพ์อีเมลกับตั้งรหัสผ่าน ปุ๊บ เสร็จ! ไม่ต้องใส่บัตรเครดิตอะไรให้วุ่นวาย หน้าเว็บก็ดูสะอาดตา ไม่ได้วุ่นวายอะไร เข้าไปเจอคอร์ส “พื้นฐานสำหรับเริ่มต้น” กดสมัครเรียนทันที
เจอเทคนิคเพียบ! (ที่เขาเค้าบอกมา): อาจารย์ในคลิปสอนค่อนข้างชัดเจน เค้าบอกว่าแบบนี้…
- ฟังให้บ่อย: ถ้าเปิดหูฟังทุกวัน แม้แค่วันละ 15-20 นาทีก็ได้ สมองเราจะค่อยๆ ซึมซับเสียง สำเนียง แบบไม่รู้ตัว อาจารย์ให้เริ่มจากฟังบ่อ่นๆ ง่ายๆ ก่อน เช่น การทักทาย การถามชื่อเนี่ย
- ไม่ต้องอายเรื่องสำเนียง: เค้าบอกชัดเจนว่า สำเนียงไม่สำคัญเท่า “การสื่อสารให้รู้เรื่อง” อันนี้ดี ช่วยให้กล้าขึ้น
- เลียนแบบเสียงตาม: พอฟังจบประโยค อาจารย์จะให้เราหยุดวิดีโอ แล้วพยายามเลียนแบบวิธีออกเสียงเค้าพอดีเลย! คำไหนรู้สึกว่าลิ้นพันกัน ก็ย้อนกลับไปฟังใหม่แล้วลองออกเสียงใหม่ จนกว่าเราจะพอใจ
- เรียนรู้จากสิ่งที่ชอบ: อาจารย์บอกว่าถ้าชอบดูหนัง ฟังเพลงฝรั่ง ก็เอามาใช้เรียนได้! ให้ลองหาเพลงช้าฟัง แล้วหาดูเนื้อเพลง (Lyrics) ไปด้วย ยิ่งรู้คำศัพท์เยอะ ก็พูดง่ายขึ้น
เอามาลองทำดูแบบจริงจัง: เลยจัดการ
- ตั้งเป้าฟังวันละ 20 นาที ก่อนนอน เลือกเรื่องที่ง่ายก่อนเลย บทสนทนาพื้นฐาน
- พอฟังจบเซ็ต ก็หยุด! พยายามพูดตามทุกคำ แรกๆ พูดได้แค่คำเดียวสองคำ เช่น “Hello”, “Thank you” แต่พอลองบ่อยขึ้น ช่วงท้ายค่อยๆ พูดประโยคยาวขึ้นเป็น “How are you?” ได้แล้วนะเนี่ย!
- เปิดตู้เย็นเห็นอะไรมา ก็พยายามนึกชื่อเป็นภาษาอังกฤษ ไข่คือ “egg” นมคือ “milk” ฯลฯ แบบว่าฝึกเพิ่มคำศัพท์ในชีวิตประจำวันไปด้วย
- เวลาอาบน้ำนึกสนุก ก็ลองพูดกับตัวเองเป็นภาษาอังกฤษมั่วๆ เช่น “Today is good.” (วันนี้ดี) “I’m hungry.” (ฉันหิว) แรกๆ มันเขินหน่อยๆนะ แต่อาจารย์บอกว่าให้ทำ!
ผลลัพธ์ที่เริ่มเห็น (แบบงงๆ แต่ก็เซอร์ไพรส์): หลังจากทนๆ ทำแบบนี้ทุกวันสักพักนึง (ประมาณอาทิตย์ครึ่ง) ปรากฏว่า…
- แบบว่าไม่รู้ตัวนะ พอมีฝรั่งเดินมาถามทางที่หน้าห้าง ใจก็ยังตี้อี้เหมือนเดิม แต่! สมองมันดันแปลออกซะงั้นว่าเค้าถามว่า “Where is the toilet?” (ห้องน้ำอยู่ไหน) คือได้ยินคำว่า “toilet” ชัดเจน! พอนึกได้ว่าคืออะไร ก็ชี้มือไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว พลางพูดฉึบ “That way!” (ทางนั้น!) มันคือพอพูดจบเองยังงงว่าพูดไปได้ไง?!
- ลองฟังเพลง Pop ที่เคยฟังแล้วไม่รู้เรื่อง ปรากฏว่าพอหูเคยชินกับเสียงภาษาอังกฤษมาก่อน มันจับคำบางคำที่คุ้นๆได้มากขึ้นนะ เช่น “love”, “home”, “goodbye” อะไรแบบนี้ แม้จะยังไม่เก็ตหมดทั้งเพลง แต่ก็รู้สึกดีขึ้น!
สรุปความรู้สึก (แบบซื่อๆ): ก็คือมันฟรีจริง ไม่ได้ต้ม นี่แหละ! เทคนิคที่เค้าสอน ถ้าทำตามจริงๆ มันเวิร์กนะ! หลักๆเลยคือต้อง ฟังเยอะๆ (ให้หูมันชิน) แล้วก็ต้อง กล้าพูด ตาม (แม้จะผิด) และ ซ้อมทุกวัน แม้จะน้อยก็ตาม อย่าหยุด เนี่ย. ตอนนี้ยังไม่คล่องนะ แต่มั่นใจว่าอีกไม่นานคงจะพอไหว! เตรียมตัวซื้อตั๋วเครื่องบินไว้ล่วงหน้าเลยดีกว่า ไว้พอน้องเพื่อนได้วีซ่าแล้วจะลุย!