วันนี้ตั้งใจจะเริ่มเรียนภาษาเกาหลีฟรีแบบเร่งรัด เลยเริ่มต้นง่ายๆ ด้วยการหาศัพท์พื้นฐานที่ต้องรู้ก่อน อยากรู้ว่าเราต้องไปต่อได้เร็วแค่ไหน ถ้าไม่มีพื้นฐานอะไรเลย!
ขั้นตอนที่ 1: หยิบมือถือมั่วๆ สดๆ
ลืมตาดูนาฬิกาปุ๊บ เปิดปุ๊บเอามือถือขึ้นมาเปิดเน็ต ปัดหน้าต่างทิ้งข่าวลืมตื่นของเกาหลีใต้ทุกอัน มือสั่นๆ พิมพ์หาในช่องค้นหาว่า “คำศัพท์ภาษาเกาหลีพื้นฐาน” พอเจอเว็บไหนที่หน้าโหลดขึ้นมาก็สะดุดตากับลิสต์ศัพท์เยอะแยะเต็มไปหมดเลย ตะหลุมกันไปหมดแล้วด้วยหน้าตาเหมือนกันหมด จำศัพท์นี้ไม่ไหวแน่นอน พอเห็นนู่นนี่นั่นเยอะไปหมดเลยตาลอยไปแล้ว
- ขั้นแรกสุด: หยิบกระดาษกับปากกามาแบบไม่คิดเยอะ โปะลงไปบนโต๊ะตรงหน้าเลย
- วิธีเดาเริ่มแรก: เลยเริ่มจากเขียนศัพท์ไทยใกล้ตัวก่อนเลย เช่น “กิน” “นอน” “ข้าว” “น้ำ” ละก็มึนเลยว่าเกาหลีเขาเรียกยังไงนะ
- เมื่อยมือแล้วว่ะ: ขยับไปหามือถือใหม่ พยายามหาว่ามีศัพท์พื้นฐานฮิตอะไรที่ต้องรู้ก่อน แต่มันก็เจอขุมศัพท์เขมารมคำว่า “คำกริยา 100 คำ” หรือ “คำนามใช้บ่อย 500” เฮ้ยยย นี่เราจะจำได้ไหวไหมเนี่ย!
ขั้นตอนที่ 2: สุ่มติ้กตอกกับศัพท์แรกจนมึน
มั่วเลยดีกว่า – เริ่มท่องอันที่ดูง่ายที่สุดก่อน สุ่มหยิบคำทักทายมาก่อนเลย “อันนยอง” (สวัสดี) คำเดียวนี้แหละที่จำได้ติดปากแล้วก็โดนใช้บ่อยที่สุดในการ์ตูนเกาหลี ปากมันก็เริ่มบิดท่อง “อันนยอง อันนยอง อันนยอง” ไปทำน้ำกินไปด้วย แปลกดีนะคิดว่าตัวเองเก่งแล้วล่ะกัน
แต่แล้วก็เจอศัพท์ใหม่มั่วนิ่ม – พอเจอคำว่า “감사합니다” (ขอบคุณ) ลองท่องดูปุ๊บ ลิ้นเริ่มพันกันแล้วว่ะ คัมซาฮัมนีดะะ คัมซามนีดะะ คัมซามามีด๊าาา… อึ้งชะงัก มันก็คิดแล้วมันต้องมึนแน่ๆ! สมองจะแตกแล้วแหละ เพราะลืมตาดูสระ พยัญชนะ จุดต่างๆ ในภาษาเกาหลีฮันกึลเลยยังงง ไม่รู้จะเรียงเสียงยังไงให้มันถูก
ขั้นตอนที่ 3: ขุดดินขุดทราย ถ้าพื้นฐานไม่มีมันก็พังตรงนี้แหละ!
ไปไม่รอด: ละครมันดันมา อีกห้านาทีผ่านไปก็เลยตัดสินใจ ไปเปิดหัดจำอักษรฮันกึลก่อนแบบมั่วๆอีกแล้วนั่นแหละ เพราะถ้าอ่านไม่เป็นก็เขียนไม่ถูก แถมมันยิ่งมึนเหมือนโดนถีบหัวแล้ว!
- เท่าที่จำได้ติดตัวตอนนี้: ต้องรู้จักตัวอักษรนี่ก่อนเลย ฮันกึลมันแบ่งเป็นพยัญชนะ สระ พวกสัญลักษณ์รวมๆกันเอาไว้ขวำคำหนึ่งๆ
- มานั่งนับเล่นๆ: พยัญชนะดั้งเดิมก็ 14 ตัว สระก็มี 10 พวกเพิ่มเติมพวกสระประสมอีก 11… เขียนไว้หน้ากระดาษให้พอจำได้แบบคร่าวๆก็พอ
- เละตุ้มเป๊ะแล้ววะ: พอเอาไปลองประสมคำง่ายๆแบบ “가” (กา) หรือ “나” (นา) หรือ “다”(ดา) ยิ่งมึนเข้าไปใหญ่ เพราะจำเสียงแต่ละตัวยังบ่ทันแล้ว นี่ยังไม่นับคำผสมที่เขาเอามาใช้กันจริงๆอีกนะ หืมมมมม…
ขั้นตอนจบ: หอบมากจะเรียนรวดเดียวแต่พลาดฐานแล้วแหละ
ความจริงแล้วก็ไม่ยากเท่าไหร่หรอก…มั้งนะ? แต่ถ้าเราไม่รู้จักตัวอักษรเบื้องต้น ไม่รู้จักพวกคำทักทายพื้นฐานสุดจำเป็นนี่ก็เจอทางตันจริงๆ นั่นแหละทำให้เรียนได้แต่อย่างช้าๆ ต้องมานั่งท่องทีละนิด ทีละหน่อย ไม่สามารถอัดเข้าหัวได้พร้อมนึกทันที พอจะท่องศัพท์ต่อ ก็จำรูปศัพท์ไม่ได้ เพราะเขียนตัวยังไม่เป็นเลย แล้วถ้าคราวหน้าจะเรียนต่อคงต้องมานั่งท่องไวยากรณ์กับกาลพื้นฐานเพิ่มด้วยอีกมั้ย… รถติดเลย! สรุปแล้ว ศัพท์พื้นฐานที่รอก่อน ต้องเริ่มที่อักษร ตัวเขียน พวกเสียงอ่านแล้วก็คำทักทายกองนี้แหละเจ้าปัญหา ก่อนจะไปเก็บคำอื่นๆเพิ่ม!
งงๆแต่อยู่ได้: มันคงต้องใช้เวลา แต่ว่าถ้าเข้าใจฮันกึลนี่แหละจะเป็นฐานให้เราจำศัพท์ได้ลื่นขึ้นเยอะ สักวันคงเก่งได้ อย่างน้อยวันนี้ก็ได้ตัว “อันนยอง” มาแล้วแหละเนอะ 555+