ก็คือวันก่อนนั่งดู Youtube อยู่ดีๆ ก็เจอคลิปฝรั่งพูดอะไรไม่รู้เรื่อง สงสัยเลยว่าทำไมเราฟังไม่ออกเนี่ย ทั้งที่รู้ศัพท์ตั้งเยอะ พอเปิดซับไตเติ้ลดูถึงได้สติ…อ้อ ไวยากรณ์มันพังนี่หว่า!
เริ่มจากศูนย์เหมือนกันทุกคน
ตอนแรกก็มานั่งเปิดหนังสือแกรมมาร์เล่มหนาที เขียนสีสันสดใสเหมือนสมุดเด็กประถม แต่พอดูไปสามหน้าปุ๊บ เอียนปั๊บ! มันทั้งเยอะทั้งงง Present Simple ยังไม่ทันจำได้ Past Perfect ก็มาแย่งพื้นที่สมองแล้ว โดนเพื่อนบ้านหัวเราะใส่ตอนนั่งท่องในสวนว่า “นั่นเด็กหรือผู้ใหญ่คืนสู่เหวี่ยง”
ลองสารพัดวิธีดัดจริต
ก็ทดลองมาเกือบทุกทางอะ:
- ซื้อแฟลชการ์ดแพงๆ เอามาเรียงไว้เป็นตับ ตอนเช้ายกมาเปิดดูทีหนึ่ง สุดท้ายเอาไปตบยุงเพราะมันทนกว่า
- ลองนั่งติวกับเด็กมัธยมในคอร์สออนไลน์ โคตรอายเลยตอนอาจารย์ถามว่า “ป้าคุณ…เอ้ย! คุณเข้าใจมั้ย?”
- แปะโพสอิทไว้เต็มตู้เย็น พอวันดีคืนดีเปิดตู้ที เห็นแต่สูตรทำสปาเก็ตตี้ที่เมียแปะทับไว้ซะงั้น
จุดเปลี่ยนแบบไม่คาดฝัน
วันนึงโดนลูกบังคับให้ไปดูการ์ตูนไทย อ่าวเฮ้ย! นี่มันตัวอย่างแกรมมาร์ชัดๆนี่นา ยูริกำลังต้มน้ำ นี่ Present Continuous ชัดๆ! เมนูของแมวเหมียวเมื่อวาน อ๋อ Past Simple! นั่งจดๆไว้ข้างๆจานข้าว จนเมียบ่นว่า “จะกินข้าวหรือเรียนภาษาเนี่ย”
สูตรลับที่ไม่ลับอีกต่อไป
เลยเกิดสตั้นขึ้นมา เปลี่ยนวิธีเรียนซะใหม่:
- เลิกอ่านเล่มหนาๆ หันมาดูการ์ตูนไทยที่ลูกรักแทน
- ดูข่าวกีฬาครึ่งนึงก่อนนอน (ตื่นมาปุ๊บป๊าบ รีบเล่าให้ใครก็ไม่รู้ฟัง)
- เวลาเจอป้ายอะไรน่าเกลียดน่าชัง ก็ลองเดาว่ามันผิดแกรมมาร์ตรงไหน
ลองทำแป๊บเดียว ลองไปร้านกาแฟปั๊บ ก็เริ่มรู้ตัวว่า “อ้าวเฮ้ย! นี่เราพูด Present Perfect มาโดยไม่ต้องนึกถึงสัญญาณนกแก้วนกขุนทองแล้วว่ะ”
อะไรเอ่ย…ลืมยากแต่จำง่าย
ตอนนี้การเรียนแกรมมาร์กลายเป็นเกมสนุกๆไปแล้ว เวลานั่งรอรถเมล์ก็ทายว่าแนวป้ายโฆษณาที่ว่า “ลืมเคืองซักผ้าได้เลย” นี่มันโครงสร้างอะไร เมียก็ว่าสงสัยเรากำลังจะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย แม้จริงๆแล้วกำลังหางานอยู่แบบสมบูรณ์…
เคล็ดลับอยู่ที่เรียนแบบไม่ต้องเรียนนั่นแหละ เราไม่ต้องรู้ทุกอย่างเหมือนผู้รู้มาก รู้แค่พอเอาตัวรอดก็พอ บางทีไอ้ที่เราหาทางลัดมาตั้งนานน่ะ มันนอนรออยู่กลางทางนั่นแหละ แต่เรานึกว่าต้องไปหาที่ปลายทาง!