ก็คือเมื่อเช้านี้กูตื่นมาก็งงๆเลย เหมือนสมองพาไปพักผ่อนที่เกาะหมาก เห้อ ลองคิดดูว่าทำไมตัวเองอ่อนภาษาอังกฤษขนาดนี้ ทั้งที่งานก็ต้องใช้ บางทีเมลฝรั่งมาก็ตัวเล็กตัวน้อย
เริ่มหาคอร์สฟรีงี้เหรอ
ขั้นแรกกูเปิดกูเกิลตีคีย์เวิร์ดทื่อๆ “เรียนอังกฤษฟรี” ผลลัพธ์โผล่มาเพียบ! แต่ละเว็บหว่านแท็กไลน์เร้าใจหมด “7วันพูดได้!” “เก่งขั้นเทพไม่เสียสตางค์” ป๊าด…เยอะจนมึน เอาง่ายๆกดดิ่งคอร์สแรกที่เห็นโลโก้สวยๆ
พอคลิกเข้าไปเจออะไรนะ:
- วีดีโอสอนยาว 40 นาที แถมพรีเซนเตอร์เสียงเนียนเหมือน AI
- ศัพท์อังกฤษที่เขาเอาอัพเดทปี 1987 มั้ยนิ
- แบบฝึกหัดให้กรอกช่องว่าง… โอ๊ย นึกว่าทำข้อสอบเข้า ม.1
เรียนไปสักพักรู้สึกเหมือนโดนหลอกให้มานั่งฟังเทปเพลงบรรเลง เครียด! เลิกปิดแท็บทันที
หัดเป็นนักล่าคอร์สให้เป็น
รอบนี้เลยวางแผนหน่อย:
- ดูก่อนว่าตัวเองบึ้มอะไร — กูรู้เลยว่ากูพูดได้แต่ออกเสียง R กับ L ยังสลับกันเป็นขบวนการ ถามว่าแกรมมาร์? พื้นฐานแตกเป็นเสี่ยงๆ
- ดูเวลาที่มีจริง — งานประจำโหด ไม่มีทางนั่งเรียนวันละสามชม.
- งัดสื่อที่ตัวเองมันส์ — จำได้ว่ากูดูคลิปแมวโง่ๆในเว็บฝรั่งทีไรขำทุกที
เลยลองเสิร์ชแบบเจาะเป้า “คอร์สฝึกพูดภาษาอังกฤษระยะสั้นฟรี” กับ “เรียนอังกฤษผ่านคลิปสนุกๆ” คราวนี้เจอของดี! เว็บนึงเขาจัดเป็นหมวดชัด:
- หมวด “ฝึกสำเนียง” — มีคลิปสั้นๆ 5 นาทีสอนออกเสียงตัวต่อตัว แม่น! พอเจอคลิปฝรั่งหน้าโบ๋สอนลิ้นม้วน กูก็ลองทำตามแบบไม่กลัวคนดู มันส์!
- หมวด “ศัพท์ติดปาก” — เขาเอาศัพท์แสลงที่วัยรุ่นฝรั่งใช้จริงในทวิตเตอร์มาแปะให้ เช่น “salty” ที่ไม่เกี่ยวกับรสเค็มเลย 555
- หมวด “แกรมมาร์ฉุกเฉิน” — แผ่นสรุปสั้นๆ แป๊บเดียวอ่านจบ แทนที่ต้องมานั่งท่องตาราง
ของฟรีบางทีก็แรง! (ถ้าเจอตัวดี)
เรียนไปสองอาทิตย์รู้สึกขึ้นเล็กน้อยนะ เวลาเจอฝรั่งถามทางอย่างน้อยกูไม่ส่งยิ้มโง่ๆแล้ว คิดเป็นประโยคง่ายๆตอดกลับได้ แม้จะผิดแกรมมาร์บ้าง แต่แกเข้าใจ! สุดท้ายมันส์จนเผลอดูคลิปแมวพูดภาษาอังกฤษไปสามคลิปโดยไม่ต้องมีซับไทย อะหือ… นี่กูกำลังได้อะไรฟรีๆจริงๆเหรอเนี่ย!
สรุปทิ้งท้ายแบบไม่เก๊ง: ถ้าจะหยิบคอร์สฟรีมาใช้ ให้ยัดคอร์สให้เหมาะกับนิสัยตัวเองก่อน เหมือนเลือกผลไม้ กว่าจะเจอที่ชอบมันต้องลองชิมหลายลูก บางลูกหวาน บางลูกเปรี้ยวจัด ถ้าไม่ถูกปากรีเจ็คต์ไปเฉยๆ ไม่ต้องเกรงใจ! พอเจอคอร์สที่สอนแบบไม่น่าเบื่อแล้ว อ้าว…มันมีของฟรีที่ใช่ด้วยหรอเนี่ยะ!