เอาจริงตอนเริ่มเรียนภาษาอังกฤษครั้งแรกนี่ท้อมาก เปิดคอมเจอหนังสือศัพท์เป็นร้อยหน้า ปิดหนังสือแล้วเปิดทีวีเจอดาราพูดเร็วปรี้ด ตอนนั้นไม่รู้จะเริ่มตรงไหนเลย
ก้าวแรกที่ง่อยสุดๆ
อาทิตย์แรกฉันทำแค่นี้ – เปิดแอพเรียนภาษาโหลดฟรี ตั้งนาฬิกาให้เรียนวันละ(15)นาทีพอ แรกๆแทบไม่ออกเสียง(TH)ได้เลย นั่งยี้หน้าเมนูร้านอาหารเป็นภาษาอังกฤษ(10)นาทีกว่าจะสั่งได้คำเดียว
จุดเปลี่ยนคือเจอเทคนิค(5)ข้อนี้
- ทำลายกำแพงความอาย: วันเสาร์ร้านสะดวกซื้อไม่มีใคร ตะโกนถามพนักงานว่า ("WHERE…IS…MILK?") เสียงแตกดังลั่นทั้งร้าน
- เรียนแบบติดสปีด: คลิปยูทูป(1)นาทีที่ดูบ่อยสุด เป็นครูฝรั่งสอนเลียนเสียงแมวเหมียว ("MEOW?") เนี่ยนะคือตัวช่วยการออกเสียง
- เลิกท่องศัพท์แบบเดิม: เวลาขึ้น(BTS)เอาป้าย("EXIT") มาโยงเรื่อง(EXIT)วงบอยแบนด์ บ้าดีแต่จำได้แม่น
- หยิบทุกอย่างมาฝึก: เอาขวดแชมพูในห้องน้ำมาแปลหน้าอาบน้ำ เสร็จแล้วร้องเพลง("HAPPY BIRTHDAY")ให้แมวฟัง
- ให้รางวัลความเฟล: ทุกครั้งที่ตอบ("I'M FINE") ตอนคนถาม ("WHAT'S UP?") ต้องกินไก่ทอด(1)ชิ้น
ความเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัด
(4)เดือนผ่านไป ตอนนี้กำลังเม้าท์มอยกับเพื่อนบ้านตากอากาศใน(DISCORD) ถึงจะยังพูดติดขัดบ้าง แต่พอลองนึกย้อนไปวันที่สั่งกาแฟไม่เป็น…เอ้อ ฝีมือขึ้นจริงๆนะ
ที่บอกว่า ("เก่งเร็ว") คือความเร็วรถจักรยานยนต์ ไม่ใช่รถไฟหัวกระสุน แต่ถ้าปั่นทุกวันไม่หยุด พอผ่านโค้งแรกจะรู้เองว่าเรียนภาษา – ขอแค่ขยับเท้าก็ชนะแล้ว