วันนี้จะมาเล่าเรื่องปัญหาการออกเสียงคำไทยไม่ชัดของตัวเอง ที่ทนไม่ไหวจนต้องหาทางแก้ ลองมาดูกันว่าจัดการยังไง
ก่อนเริ่มก็รู้ตัวว่าพูดเพี้ยน
ปกติชอบพูดคำว่า “ประเทศไทย” เป็น “ปะทัดไย” สุดท้ายเพื่อนถามว่า “มึงพูดภาษาอะไรวะ?” นี่แหละจุดเริ่มต้นว่าเราต้องซ่อมตัวเองแล้ว
ลองวิธีแก้แบบมั่วๆ ก่อน
ขั้นแรกจัดหนักด้วยวิธีงี่เง่า:
- พูดเร็วขึ้น – ผลที่ได้คือเพื่อนยิ้มหวานแล้วถามกลับว่า “เมื่อกี้พูดเชี่ยอะไรนะ?”
- อัดวิดีโอตัวเอง – พอฟังเสียงแล้วอยากลบคลิปทิ้ง มันห่วยแตกกว่าที่คิด!
- ฝึกหน้ากระจก – นั่งทำหน้าเหวอเหมือนคนบ้าไปสักพักก็ล้มเลิก
เจอเทคนิคปังๆ ในยูทูป
ไปเจอคลิปเก่าของอาจารย์สอนออกเสียงไทย เลยลองทำตาม:
- อมน้ำแข็งก้อนเล็กๆ – พูดไปอมไป เริ่มต้นเหมือนคนเป็นอัมพาต พอคายน้ำแข็งออกมากลายเป็นพูดควบกล้ำชัดขึ้น
- เป่าลมผ่านหลอดใส่แก้วน้ำ – เห็นฟองอากาศวิ่งแล้วรู้สึกว่าลิ้นมันทำงานจริงๆ
- ขยับปากเกินจริง – พูดแบบฮีโร่ละครตอนโมโห แม่เดินผ่านทักว่า “ไปบ้าที่ไหนมา?”
ผลลัพธ์หลังขยันฝึก
หลังจากทนทรมานอยู่สองอาทิตย์:
- เพื่อนแซวว่า “วันนี้เสียงไม่เหมือนเป็ดแล้ว”
- เวลาพูด “รถไฟฟ้า” ไม่มีใครหันมามองแบบงงๆ
- แถมตอนสั่งกาแฟ พนักงานไม่ถามย้ำว่า “โอเลี้ยงหรือโอรี้นะ?”
ตอนนี้รู้แล้วว่าแก้การออกเสียงไม่ชัดมันเริ่มจาก
- ต้องมีกระจกส่องเวลาฝึก
- อย่ากลัวทำท่าหน้าเพี้ยน
- ถ้าท้อให้ไปดูคลิปตัวเองตอนฝึกแรกๆ จะฮาตาย
ใครมีปัญหาลองไปทำตามได้ แต่รับรองว่าวันแรกๆ จะดูเหมือนคนเพิ่งเจอหน้าผี ตอนนี้เรายังพูดบางคำเพี้ยนอยู่ แต่ไม่ถึงกับให้คนอื่นหันหน้ามามองแล้วหล่ะ!