ผู้เริ่มต้นเรียนพื้นฐานภาษาอังกฤษ ต้องเจอปัญหาไหนบ้าง แก้อย่างไร

เริ่มเรียนทีมึนมาก ไม่รู้ควรเริ่มตรงไหนก่อน

ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าวันแรกที่เปิดหนังสือ ตากระจ่างเลย เห็นตัวอักษรฝรั่งมันเยะไปหมด อ่านทีไรเหมือนเห็นมดยื่นตัวเดินเพ่นพ่านตลอดเวลา เวลาเห็นครูฝรั่งพูดก็เอามือกุมขมับ นี่แกพูดคำว่าอะไรเนี่ย เสียงมันหลอมรวมกันเป็นก้อนงูๆปลาๆ ฟังออกแค่ “ฮัลโหล” กับ “ก๊าบาย” เท่านั้นแหละ

ปัญหาคลาสสิก : ศัพท์แม่นๆแต่พอพูดทีไรลืมตลอด

จำได้ชัดว่าทำเวิร์กช็อปทีแรก กำลังจะบอกครูว่า “ผมไม่เข้าใจคำถาม” สมองดึงศัพท์คำว่า “understand” ออกมาไม่ได้ซะงั้น! มันวนอยู่ในหัวว่า อะไรนะ…อันเด้อ…อันเดอร์…พอจะอ้าปากพูดกลับดึงคำว่า “stand” ออกมาได้อย่างเดียว ทีแรกก้มหน้างามๆคิดอยู่นาทีนึง ก่อนสุดท้ายยอมแพ้พูดไทยใส่ว่า “อาจารย์ครับ…ผมไม่ค่อยเก็ต” หน้าเพื่อนในคลาสร้อนเป็นไฟ

• เทคนิคแก้ขัดของเรา : เริ่มแปะสติ๊กเกอร์คำศัพท์ไว้ทุกจุดในบ้าน ตู้เย็นเขียนว่า “Hungry” หน้าห้องน้ำติด “Toilet” กระทั่งกระจกในห้องแต่งตัวยังเขียนว่า “You look good!” พอเห็นทุกวันก็จำได้เองแบบไม่ต้องท่อง
• ฝึกฉายเดี่ยว : หันมาคุยกับหมาเป็นภาษาอังกฤษเลย “Good boy! You want snack?” ไอ้ตัวดีนั่งฮ้องแบบงงๆ แต่เราพูดไปเรื่อยจนเคยปาก

เจองูสองตัว : การฟังกับสำเนียง

คิดว่าตัวเองแน่แล้วไปลองดูยูทูปฝรั่ง ตอนนั้นอึ้งไปสามวิ ทำไมในคลิปมันพูดเร็วจัง?! ตอนเรียนครูพูดช้าๆแถมชัดเป๊ะ พอฟังของจริงเหมือนเขาพูดอังกฤษคำไทยคำ “What-are-you-going-to- do-tonight?” มันกลายเป็น “วอทยูโกนนทไท” ซะงั้น! ทำเอาหน้ามนเป็นลูกตำลึง

• ทางรอด : เริ่มจากฟังการ์ตูนเด็กก่อนเรื่อง Peppa Pig เพราะตัวละครพูดช้าและชัดมาก ตอนแรกเปิดซับไทยไปด้วย พอเริ่มชินแล้วก็ปิดซับ ซ้ำไปซ้ำมา จนหูลิ้นเริ่มคุ้นเคย
• ตะลุยสำเนียง : หัดเลียนแบบเสียงเป๊ะๆ ตามคลิปแม่งทุกวัน แรกๆเพื่อนบ้านคงงงว่าทำไมบ้านนี้มีฝรั่งมาพูดคนเดียวในครัวซ้ำๆ ตอนนี้เวลาพูดคำว่า “water” จะไม่ควงเป็น “วอเท่อร์” แบบไทยๆแล้ว

ตะกุกตะกักเรื่องแกรมมาร์

เวรกรรม! ตอนอยากบอกว่า “ฉันกินข้าวแล้ว” นึกไม่ออกว่าใช้ tense ไหนดี สมองแล่นไปที่ I eat, I ate, I eaten, I eating วนกันไปมา พอจะพูดจริงๆดันโผล่ไปว่า “I rice eat already” ทุกที ไอ้แม่ค้าข้าวไข่เจียวหน้าโรงเรียนได้ฟังยังขำ

สุดท้ายยอม ไม่เป๊ะแต่ได้ใจความ ฝึกพูดสวนไปเลยแบบง่ายๆ “I eat rice finish” ไว้ก่อน แค่ให้คนฟังเก็ตประมาณนี้ก็พอเดี๋ยวค่อยๆแก้ไป

สรุปแล้วตอนนี้เป็นยังไง

เดือนแรกผ่านมาได้ ยังฟังไม่ออกเป๊ะแต่ฮันนะบายได้แล้ว! คนฝรั่งถามทางทีมึนก็พอชี้ไอแพดให้เขาดูแผนที่ได้ ตอนนี้เวลาสมองว่างๆจะเริ่มคิดเป็นอังกฤษแบบไม่รู้ตัว เช่นนึกว่า “oh! this milk expired!” แทนที่จะคิดไทยก่อน รู้สึกเหมือนพยายามซ่อมป้อมในหัวที่พังมาสิบกว่าปี ใครผ่านจุดนี้ไปได้ช่วยส่งกำลังใจที มึงเอ้ย!