การเริ่มต้นที่งุ่มง่ามกับตัวต่อตัว
เมื่ออาทิตย์ก่อนเลยยอมรับตรงๆว่าอายตัวเองโคตรๆ นัดคุยงานกับลูกค้าเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก ตอนเสนอไอเดียติดขัดเหมือนรถติดกลางดง ปากค้างไปหลายรอบ ตอบแค่ yes/no ทั้งที่เตรียมมาเพียบ เลยรู้สึกแบบ…มันไม่ไหวแล้ววว!
สามกลยุทธ์ที่จับมาทำด่วนๆ
ตัดสินใจลุยสามวิธีคู่ขนานเลยจ้า ไม่รอพรุ่งนี้:
- จัดเวลาแบบบีบคอ:ทุกเช้าหลังแปรงฟัน นาฬิกาจับเวลา 3 นาที เบื้องหน้ากระจกบังคับตัวเองพูดโทรศัพท์สมมุติกับตัวเอง (แรกๆโคตรตลก! ตาเหลือกตาเลย) แต่พูดเรื่องง่ายๆก่อน ประมาณ “วันนี้กินข้าวอะไร”
- ดัดนิสัยผ่านการดูหนัง: หยุดละทิ้งเน็ตฟลิกซ์ เลือกซีนที่ชอบฟังแบบไม่ใช้ซับ พอได้ยินคำไม่ชัด แป๊บเดียวกดย้อนฟังใหม่รีบพูดตามให้ทันแบบไม่ต้องอาย (ทำซ้ำจนมวนท้องเลยบางครั้ง)
- ล่าเหยื่อในชีวิตประจำวัน:เวลาไปซื้อกาแฟจงใจสั่งเป็นภาษาอังกฤษทั้งที่ร้านไทย! แม้พนักงานมองแปลกๆ แต่ก็ตอบกลับมาเป็น Eng แฮ่ๆ ครั้งแรกเสียงสั่น ฝืดคอแต่พอนัดต่อไป…เริ่มชิน!
ผลลัพธ์ที่จับต้องได้
พยายามหนักหน่วงแค่ 2 อาทิตย์ รู้สึกเหมือนลิ้นมันอ่อนตัวลงจริงจริ๊ง ตอนแชทสดกับเพื่อนต่างชาติเมื่อวาน พูดวกไปวนมาน้อยลง! ยอมรับว่ายังผิดแกรมม่าอีกเพียบแต่การที่ไม่ต้องนึกคำเป็นชาติแล้วนี่…ปิติสุดๆ เคยเครียดจนเหงื่อซึม ตอนนี้ลุ้นแต่พยายามต่อย!
สรุปสั้นๆเลยนะ:ถ้ายังอายก็จะไม่คล่องซักที อยากให้ลองเริ่มจากหนังโปรดสักเรื่อง กับพนักงานร้านชาที่คุ้นหน้า พลาดก็ยิ้ม แล้วเริ่มใหม่ อิอิ!