เมื่อสัปดาห์ก่อนตัดสินใจสอนอังกฤษให้ลูกชั้นป.1 เองค่ะ เพราะโรงเรียนออนไลน์มันจับทางไม่ค่อยได้ เริ่มต้นก็มูฟออนแหละ เอาสมุดโน้ตมาวางพลางยื่นแท็บเล็ตให้ลูกนี่ความผิดพลาดครั้งแรกเลย
อาทิตย์แรก: บ้านแทบแตกตังค์กระเด็น
เปิดคลิปการ์ตูนให้ลูกดูวันละชั่วโมง คิดว่ามันจะจำเอง ปรากฏว่าเด็กดันสนุกแต่ล้อเลียนเสียงเป็ดในเรื่อง ตะคอกใส่กันตอนสอนท่อง A-B-C ตัวหนังสือในสมุดแปะฝาผนังลูกแทบไม่เหลียวดู แล้ววันจันทร์พอให้ท่องใหม่ เจ้าตัวน้อยร้องไห้บอก “หนูจำไม่ได้”…นั่นแหละค่ะที่อารมณ์พุ่งปรี๊ด
- ความล้มเหลวรอบ 1 : เปิดยูทูปฝืนๆ + ตะคอกเวลาท่อง
- อาการ : ลูกปวดหัว เราเหงื่อแตก หลังห้องมีตุ๊กตาหมีล้มตายเพราะโดนเหวี่ยง ฮา!
อาทิตย์สอง: ปรับแผนชุลมุน
ถอยมาตั้งหลักใหม่ เอาที่ครูอนุบาลเคยสอนมาเปรียบเทียบเลย เริ่มจากเทคนิคที่ 1: ทำภาษาอังกฤษให้ติดลมหายใจ
แทนที่จะยัดตำรา หยิบเอากิจวัลง่ายๆ มาแทรก:
- ตอนเช้าชี้กระจกเสียงดังๆ “Mirror!!” แล้วทำท่าเช็คทรงผม
- เปิดเพลงสปาเก็ตตี้ western ซิงก์ตามแบบไม่เกรงใจใคร
- สั่งน้ำตอนกินข้าวเป็น “Mama, water PLEASE!” แทนคำขอดื้อๆ
แค่นี้เจ้าหนูจำได้จริงๆ นะคะ ตอนขอนมเปลี่ยนจากร้องงอแงมาเป็น “Milk!” ชัดเจน แม่ลื่นไถลตึกค้าง!
อาทิตย์สาม: เทคนิค2 เอาภาพมาเป็นพี่เลี้ยง
ทนไม่ไหวกับแบบฝึกหัดขาวดำในสมุด โดดเข้าครัวตัดการ์ดคำศัพท์! ใช้รูปจากนิตยสารเก่า:
คืนนั้นนอนดึกไปอีก 3 ชั่วโมง แปะการ์ด “CAT” กับรูปแมวสีส้มบนตู้เย็น ติด “JUICE” ที่ขวดน้ำผลไม้ แถมปัดฝุ่นสติ๊กเกอร์ดวงดาวที่เก็บไว้นานติดในห้องน้ำ พอลูกเปิดไฟจะเข้าห้องน้ำ… “MAMA STAR!!!” เสียงกรี๊ดลั่นบ้านตอนตีห้า 555+
ผลลัพธ์: ลืมบอกไปว่าลูกเราเริ่มชี้ทุกอย่างในบ้านถามศัพท์ “อันนี้เรียกว่าอะไร?” แม่ต้องเปิดดิกทีละคำ ฮือ…
อาทิตย์สุดท้าย: ยอมแลกขนมกับคะแนน
ขุมทรัพย์เทคนิคสุดท้ายมาแล้ว! วิธีที่3 : เอาขนมมาเป็นตัวล่อ
ทำชาร์ตดาวกระดาษ A4 แปะบนตู้เย็น ตั้งกฎง่ายๆ:
- เรียกข้าวเช้าว่า Breakfast = 1 ดาว
- เล่านิทานศัพท์ถูก 5 คำ = 2 ดาว
- ร้องเพลงภาษาอังกฤษจบ 1 เพลง = 3 ดาว!!
พอสะสมครบ 10 ดาว แลกไอติมรสโปรดได้ 1 หัว ทำเอาเด็กกระโจนมาร้องเพลง “Hello! How are you?” แทบร้าวแก้วหู แต่!!! คืนนั้นผัวแอบไปกินไอติมในตู้เย็นทีละลูกนี่แหละ บันทึกล่มเมื่อนาทีสี่สิบห้า สงครามแม่-พ่อ-ลูก บานปลายถึงขั้นฟาดไม้แขวนเสื้อ (ขำ)
สรุปเลยนะ: สอนลูกประถมเองมันไม่ง่าย แต่ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ ปล่อยให้ห้องนอนมีสติ๊กเกอร์ระเกะระกะ ให้เด็กตะโกนผิดๆถูกๆ แม้แต่ใช้ขนมเป็นตัวล่อก็ไม่เป็นไร เพราะจุดสำคัญคือกอดความเละเทะนั่นแหละให้เป็นเรื่องปกติ ทุกวันนี้ลูกเรียก “Good night” ก่อนนอนได้ แม้บางทีจะพูดว่า “กู๊ดไนท์ กะเพราไก่” ก็ตาม… ก็ยังนับว่าชัยชนะค่ะ!