เมื่อเช้านี้ตื่นมาก็คิดว่างงมากเลย ภาษาอังกฤษเนี่ยมันจำเป็นนะ แต่ทำไงดีล่ะคนแก่ขนาดเราแล้ว รู้สึกเขินด้วยเวลาจะไปเรียนกับเด็กๆ เขาเลยต้องหาแบบผู้ใหญ่โดยเฉพาะ
มานั่งแอบกูเกิ้ลก่อน
เอามือถือมาสลับไปสลับมา หาข้อมูลแทบเป็นบ้า คิดเองว่าเงื่อนไขต้องมี 3 อย่าง คอร์สถูกๆ ไม่ต้องแพงเกิน อยู่ใกล้รถไฟฟ้า และไม่บังคับให้พูดหน้าชั้นจนหน้าแตก
- ลองดูในเว็บบอร์ดพันทิป มีคนแนะนำที่เรียนแนวชุมชนแถวบางซื่อ แต่พอดูรีวิวแล้วครูเค้าใจดี สอนช้าๆ ให้ทำแบบฝึกหัดกับฟังเพลงไปด้วย
- ทักไลน์ไปถามเพื่อนที่เคยเรียน มันบอกมีที่แถวพญาไท เปิดคลาสขี้เมาที่สอนแบบไม่ต้องเครียด
- ลองโทรไปสองที่ที่เรียนฟรีนี่สิ แต่รอสายครึ่งชั่วโมงกว่าจะมีคนรับ ตกลงก็ดร็อปล่ะ!
วันนี้โดนมาม่าดันเดินไปสมัคร
อยู่ดีๆ หิวขึ้นมาเลยไปกินมาม่าซะหน่อย ขากลับเห็นป้าย “เรียนอังกฤษผู้ใหญ่ สไตล์กาแฟ” ติดกระจกร้านนึง ทีแรกก็เฉยๆ แต่พอเห็นราคา 100 บาทต่อครั้งนี่สิ แทบวิ่งเข้าไป!
ครูแกเป็นป้าใหญ่รุ่นราวคราวเดียวกับเรา นั่งจิบชาอูหลงไปด้วย แกบอก“อย่าเรียกอาจารย์ดิ เรียกพี่นะ” ไอเวร! แค่เริ่มต้นแค่นี้ก็รู้สึกดีละ คุยกันตะลุยศัพท์แบบนี้ล่ะ:
- สั่งกาแฟเป็นอังกฤษให้พนักงาน (ตอนแรกสั่งผิดหมด พี่แกก็หัวเราะไม่อาย)
- เล่นเกมทายคำศัพท์กับกลุ่มเพื่อนใหม่วัยใกล้กัน
- แชร์เพลงชอบให้ฟัง เอามาแปลกันเป็นวง
สุดท้ายครูให้การบ้านก็แค่ ให้แคปภาพเมนูร้านที่ชอบแล้วลองแปลดูที่บ้าน ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องลืมเป็นไร ตอบคำถามแบบนี้ง่ายกว่าตอนไปถามที่อื่นเยอะเลย
ตอนกลับครูถามเป็นเสียงนิ่มๆ “พรุ่งนี้มาใหม่มั้ยจ๊ะ?” ฟังแค่ประโยคเดียว เรารีบบึ่งไปกดเงินที่ตู้ซะแล้ว รูปแบบการสอนแบบไม่ต้องตึงเครียดนี่มันฟินเว่อร์!