ก่อนอื่นต้องบอกว่าภาษาอังกฤษของกูมันแย่มาก อ่านเมนูร้านอาหารยังงงๆ เวลาเจอฝรั่งทีไรหนีตลอด เพื่อนบอกว่าให้ลองหาคอร์สเรียนออนไลน์ดู ก็เลยไปเปิดปันติบแล้วค้นคำว่า “อยากเก่งอังกฤษเร็ว” เห้อ…มีพันเพจติตแตก!
ขั้นแรก : มึนตึ๊บกับข้อมูลเพียบ
เข้าไปปุ๊บเจอรีวิวเป็นสิบๆ คอร์ส ทั้งฟรีและเสียตังค์ โพสต์นู้นบอกเรียนครึ่งเดือนจบ โพสต์นี้สาบานว่า 3 เดือนพูดคล่อง กูเองก็งงเพราะแต่ละอันเม้นต์ดีหมด เลยเอาสมุดมาจดเปรียบเทียบแบบบ้านๆ:
- ราคา – บางคอร์สแพงเวอร์ แต่เขาว่ามีโค้ชไลฟ์ตอบคำถาม
- รีวิวซ้อน – แอบดูว่าเม้นต์ไหนเหมือนบล็อกหลอกขาย
- ระยะเวลา – เลือกคอร์ส 2 เดือนเพราะกูใจร้อน!
ดักดานกับโฆษณาเพียบ
แค่กดดูรีวิวไม่กี่ที FacebookกับIG กูเต็มไปด้วยโฆษณาคอร์สเรียน!! ไอ้อัลกอริทึมนี่แม่มจ้องตังค์กูชัดๆ หลังๆ กดไม่มองเลย พึ่งพาแต่รีวิวในปันติบอย่างเดียว
ตอนเลือกนี่แม่งเหนื่อยกว่าทำงานอีก สุดท้ายเลือกคอร์สที่เพื่อนในกลุ่มทักมาบอกว่า “ครูละมุนไม่ดุ” แค่นี้พอ! กูกลัวอาจารย์เสียงดังซะยิ่งกว่าแกรมมาร์อีก
เริ่มเรียนแบบมึนๆ
พอจ่ายตังค์แล้วเจอคลิปวีดีโอเป็นร้อยตอน…หัวฟูเลย! แต่ตั้งกฎให้ตัวเอง:
- วันละ 2 คลิป ห้ามขี้เกียจ
- เลิกโกงตัวเอง ทำแบบฝึกหัดทุกวัน
- จำศัพท์วันละ 5 คำในรถไฟฟ้า
อาทิตย์แรกแม่งทรมานเหมือนโดนบังคับ แต่พอบอกเพื่อนร่วมงานให้พูดอังกฤษด้วยทุกวันตอนพักเที่ยง เดี๋ยวนี้แค่อินบ็อกซ์ทักมาแบบ “lunch?” กูยังปลื้ม!
ของแถมที่ไม่คาดคิด
ที่เซอร์ไพรส์สุดคือกล้าพูดกับฝรั่งในลิฟต์แล้ว! ตอนแรกแทบขี้แตก แต่พอเขาถามว่า “going up?” กูตอบไปว่า “y…yes” เสร็จแล้วยิ้มแก้มแทบแตก ทั้งที่แค่นี้ยังไม่เก่งเลย แต่มันรู้สึกเหมือนชนะภูเขาแล้ว!
สรุป: ค้นปันติบให้ตาย ข้อมูลยิ่งเยอะยิ่งต้องจด เลือกจากเกณฑ์ตัวเอง อย่าเพิ่งแคร์คนเม้นต์ว่าเก่งไม่เก่ง ถ้ายังไม่เริ่มลงมือสักที ตายเอาดาบหน้าแหละ! เดี๋ยวเรียนจบค่อยมาอัปเดตใหม่ว่าพังหรือรอด!