เริ่มจากบอกเลยว่าเป็นคนที่อังกฤษติดศูนย์เป๊ะ เรียนตอนเด็กๆก็ลืมหมดแล้ว สถานการณ์บีบคือไปเที่ยวต่างประเทศทีไรเป็นไอ้ใบ้ตลอด แม่งอายมาก เวลาแม่ค้าถามราคาก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ
ขั้นแรก : หาหนังสือโดนใจ
เดินเข้าร้านหนังสือไปแบบมั่วมาก ยืนงงหน้าชั้นภาษาอังกฤษเป็นสิบนาที ทุกเล่มดูยากไปหมด จนพนักงานเห็นท่าไม่ดีเลยเดินมาจ่อหน้า ถามแบบงงๆว่า “ต้องการเล่มเริ่มต้นไหมคะ” ตอนนั้นนึกในใจ “เฮ้ย! โดนจับได้ว่าหน้าใหม่” แต่นายเขาดันหยิบเล่มสีเหลืองๆมากางให้ หน้าปกเขียนว่า “เริ่มจากศูนย์” แบบตัวโตๆ เปิดดูข้างในมีรูปการ์ตูนเยอะแยะ ไม่มีคำอธิบายยาวเหยียด ตัดสินใจควักตังค์ทันที
ขั้นต่อมา : ดักฟังก่อนพูด
กลับถึงบ้านกระโจนเปิดหนังสือเลย เจอตรงเขาบอกให้ฟังเยอะๆก่อน นึกงงๆ “ไม่ให้ท่องแกรมม่าด้วยเหรอ?” แต่ก็ลองเปิดซีดีที่แถมมา (ใช่ซีดี! ของมันเก่า) ตอนแรกฟังไปยิ้มไป แรกๆรู้สึกง่ายจัง เริ่มฟังเร็วขึ้น… พอเจอประโยคยาวๆ หูกลวงทันที เล่นเอาชะงักไปหลายวิ ทำเอาจิตตกไปสองวัน
- แก้มือ : ฟังทีละประโยค ย้อนซ้ำ 10 รอบก็มี
- เล่มเหลืองมันพาวเดอร์ : มันมีสคริปต์ให้อ่านตาม! จับคู่ฟังกับอ่านไปด้วย
- ทริคเด็ด : ยืนหน้ากระจกฝึกลิ้นไปด้วย ตอนทักทาย “ฮัลโหล” แค่คำเดียว ลิ้นแข็งเหมือนไม้
เจอทางตัน : ศัพท์แม่งจำไม่ลง!
พอผ่านบทสนทนาง่ายๆได้นิดหน่อย เริ่มเจอศัพท์น่ารู้ป้ายเหลืองเต็มหน้า ยกมือยอม ท่องสามทีลืมสี่ที ทำเอาหงุดหงิด นั่งจิ้มดิกแบบควาย แต่เล่มเหลืองนี่ฉลาดนะ มันเอาศัพท์มาเขียนเป็นเรื่องเล่า แทนที่จะเป็นตารางแห้งๆ
เหมือนจำที่เขาเล่าว่า “John ไปโรงเรียนเช้า เพราะกลัวรถเมล์จะไปก่อน (bus)” เลยเห็นภาพขึ้นมา เริ่มเอามาเลียนแบบ เขียนคำศัพท์ลงสมุดวาดรูปข้างๆบ้าง ยิ่งเขียนรูปโง่ๆจำได้อยู่หรอ นึกว่าเบาแรง
พูดออกไปเถอะ! แม่งไม่ตายหรอก
เล่มเหลืองมันให้ทำ แบบฝึกหัดสุดบัดซบ คือให้พูดกับตัวเองแทนคู่สนทนา มือใหม่เหมือนเราทำตอนแรกขำตัวเองจนท้องแข็ง (เหมือนคนบ้า) พอเก็บเล่มไว้ประมาณเดือนนึง เกิดความบ้าบิ่น กล้าเดินเข้าห้องเรียนภาษาที่วัดใกล้บ้าน
วันแรกนั่นโคตรประหม่า ได้ยินเพื่อนร่วมชั้นพูดคล่องปร๋อ แต่เราพูดเบาหวิว ครูถามมาแทบตอบไม่ออก นึกจะหนีกลับบ้านแล้ว! แต่ครูคนนี้แม่งเทพมาก กระตุ้นให้เก่งโดยไม่ให้อาย พอโดนครูชมปุ๊บ ไฟติดปรี๊ด “เออ เห็นด้วย ออเจ้าเก่งจริง” ล่อให้อยากเรียนต่อ
ของมันต้องทน : พอแค่ไหน… ก็ยังขี้เกียจ
- เล่มเหลืองนี่ต้องยอมรับว่าอ่านสนุก เลยดูเหมือนน่าน้อยใจถ้าไม่เปิดอ่านทุกวัน
- เวลาไถมือถือ ก็เปิดฟังบทสนทนาจากในซีดีแทน (ฟังไปเรื่อยๆให้หูชิน)
- สโลแกนประจำตัว : “วันไหนเหอะๆ ก็ท่องศัพท์แค่ใบ้ๆ อย่างน้อยสัก 3 คำก็ยังดี”
สรุปแล้วเล่มเขียวๆดีจิงดิ! จากคนไม่รู้ศัพท์คำว่า “Apple” ตอนนี้เริ่มทักทาย แนะนำตัวง่ายๆได้ ถึงแม้สุดท้ายความขี้เกียจจะยังตามทัน… แต่อย่างน้อยก็ไม่เริ่มต้นแบบหน้ามืดอีกแล้ว!