ก็คือวันนึงอยู่ดีๆเราก็นั่งคิดขึ้นมาได้ว่า “เฮ้ย ทำไมเราไม่เก่งอังกฤษซักที” รู้สึกขีดจำกัดชีวิตตอนหางานเลยอะ คือเห็นเค้าว่าพื้นฐานภาษาอังกฤษมันจำเป็น เราเองก็อ่อนภาษาอังกฤษแบบ… อ่อนมากกก อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ พูดก็ไม่เป็น สุดท้ายเลยตัดสินใจเริ่มใหม่หมด!
ก่อนเริ่ม: หยิบกระดาษกับปากกามาขีดเขียน
นั่งจินตนาการก่อนเลยว่า “เป้าหมายสูงสุดของเราเรียนอังกฤษไปทำไม?” เราขีดๆเขียนๆลงกระดาษ สรุปออกมาเป็น: อยากอ่านบทความในเว็บฝรั่งเข้าใจบ้าง ดูคลิปในเว็บยูทูบโดยไม่ต้องพึ่งซับไทยก็พอ
- ไม่ต้องเป๊ะแบบอาจารย์! แค่สื่อสารรู้เรื่องก็พอใจละ
- ใช้ในชีวิตจริงได้จริง เน้นไม่ใช่แค่ท่อง
ขั้นตอนที่ 1: สำรวจไอ้ที่เรารู้อยู่แล้วก่อน (นิดเดียวก็เอามาใช้!)
เปิดสมุดเล่มเก่าๆสมัยเรียน ฮ่วย! มันมีแค่ “Hello”, “How are you?”, “I’m fine, thank you” อันนี้รู้แน่นอน อะไรประมาณนี้ เลยลิสต์คำศัพท์รอบตัวที่พอรู้จักแบบหยาบๆออกมาก่อน: Apple, Cat, Dog, Book, Water… แค่นี้ก็เขียนได้เป็นสิบคำละ!
สรุปตรงนี้: รู้สึกดีนะว่ายังไม่ใช่ศูนย์เป๊ะ มีจุดเริ่มต้นให้ยึดแล้วว่ะ
ขั้นตอนที่ 2: ฟังเพลง & ดูวิดีโอง่ายๆ ซึมซับไปก่อน
โจทก์เราคือฟังไม่ออก เลยต้องเริ่มจากฟังเยอะๆก่อน โดยไม่ต้องเครียด! เราเปิดเพลงเด็กฝรั่งฟังแบบไม่ต้องดูคำแปล เช่นเพลง “ABC Song”, “Head Shoulders Knees and Toes” อะไรทำนองนี้ ฟังซ้ำๆทุกวันตอนอาบน้ำหรือทำกับข้าว
ต่อด้วยไปเสิร์ชในเว็บยูทูบหา “Basic English for beginners” ได้คลิปคนฝรั่งสอนคำศัพท์ชี้ไปที่รูปพร้อมพูด ดูแล้วจับใจเลยว่าเค้าออกเสียงยังไง นึกตามว่าคำนี้หมายถึงสิ่งนั้นแน่ๆ แรกๆก็ไม่รู้เรื่องหรอก แต่ฟังบ่อยๆเริ่มจับจังหวะภาษาได้แล้วพี่!
ขั้นตอนที่ 3: ดึงแอพเรียนฟรีมาช่วย สอยศัพท์วันละนิด
เพื่อนแนะนำแอพสอนภาษาแบบฟรีพื้นฐาน เราโหลดสองสามแอพลงมาลอง เลือกอันที่เรียนวันละ 10 นาทีก็พอ มีเกมส์ทายรูป แบบฝึกหัดง่ายๆ อันนี้เจ๋งตรงที่มันบังคับเราเรียนทีละนิดได้จริง ไม่เบื่อ แบบว่าเล่นเกมส์เก็บคะแนนไปเรื่อย อารมณ์เหมือนเล่นเกมส์ในโทรศัพท์แหละ แต่ได้คำศัพท์เพิ่มทุกวันเลยอะ ประเภทสัตว์ ผลไม้ ของใช้ใกล้ตัว
เคล็ดลับคือต้องทำทุกวัน ห้ามข้าม! แม้แต่วันเหนื่อยๆก็เปิดแอพสัก 5 นาทีพอ มันช่วยให้สมองเราคุ้นเคยนะ
ขั้นตอนที่ 4: เริ่มเลียนแบบเสียง & เอาคำที่รู้มาใช้จริง!
หลังจากเก็บคำศัพท์พื้นฐานมาได้สักพัก (ประมาณ 50 คำ) + ฟังสำเนียงเขามาบ้างแล้ว เริ่มหัดพูดตามคลิปทีละคำ ค่อยๆออกเสียง เช่น เวลาดูวิดีโอสอนคำว่า “Water” เราก็จ้องปากเค้าแล้วพูดตาม “วอ-เท่อร์” ซ้ำๆจนคล่องปาก
ขั้นฮึกเหิมคือเริ่มแต่งประโยคง่ายๆ จากคำศัพท์ที่มี! เอาแค่โครงสร้างพื้นๆเช่น “I eat rice.” “It is a book.” เขียนลงสมุดหรือพิมพ์ในโน้ตมือถือ ทวนทุกวันว่าไอ้โครงสร้างสั้นๆพวกนี้มันคือเซ็ตสำเร็จรูป เอาไปใช้ได้เลยนะ รู้สึกปิ๊งขึ้นมาเยอะ!
ขั้นตอนที่ 5: หาเพื่อนจด & ดูหนัง/การ์ตูนซับไทย (แบบมีเลเยอร์!)
เริ่มรู้ศัพท์และรูปประโยคเบสิกแล้ว เลยเลเวลอัพ เปิดดูหนังหรือการ์ตูนที่ชอบ (เคยดูซับไทยมาก่อนแล้ว) แต่คราวนี้… เปิดซับอังกฤษ! มันช่วยให้เราเชื่อมโยงคำศัพท์กับสถานการณ์ได้ดีขึ้น เพราะเรารู้เนื้อเรื่องอยู่แล้ว พอเห็นคำศัพท์หรือรูปประโยคที่เราเพิ่งเรียน ก็จะรู้สึก “อ้อ! เค้าใช้แบบนี้ในบทสนทนานี่เอง!”
สุดท้าย เราจับกลุ่มกับเพื่อนที่กำลังเริ่มเรียนเหมือนกัน สร้างกลุ่มไลน์แชทเล็กๆ ไว้ส่งข้อความภาษาอังกฤษสั้นๆทุกวัน แค่นี้ก็พอมั้ง? ส่งเป็นDaily Report ว่า “Today I eat chicken. It is yummy.” ไรงี้ ให้มันแอคทีฟสมอง ไม่ต้องคิดมาก สะกดผิดก็ช่างมัน!
ตอนนี้ เรารู้สึกยังไง?
มันไม่ได้เห็นผลไวแบบข้ามคืนอะ แต่ผ่านมา 2-3 อาทิตย์ รู้ชัดว่าตอนดูยูทูบคลิปคนฝรั่งพูดช้าๆ เราจับคำได้มากขึ้น! จากฟังไม่ออกเป็นคำ ตอนนี้พอแยกคำศัพท์เดี่ยวๆได้บ้างแล้ว รู้สึกมีความหวังลึกๆว่าทำต่ออีกสักเดือน คงอ่านป้ายสัญญาณเบื้องต้นได้เองแน่ อะไรประมาณนั้น!
ที่สุดของที่สุดคือ หยุดคิดว่า “ต้องรอให้พร้อม 100% ค่อยเริ่ม” มันไม่มีทางพร้อมหรอก! เริ่มจากจุดที่เรายืนอยู่ เก็บทีละคำ ทีละประโยค หัดฟัง-พูดตาม-ใช้จริง แม้จะงุ่มง่าม ก็ทำทุกวันให้ได้ ค่อยๆเก็บบางทีเราเองก็ไม่ยอมเก่งกะเค้าบ้างเนอะ!