เริ่มต้นวันนี้เพราะโดนเจ้านายโยนเอกสารภาษาอังกฤษใส่หน้า
ปัดโทรศัพท์ตื่นมาตอนเช้า ป๊าด! อีเมลงานภาษาอังกฤษจากหัวหน้าอัดแน่นกล่องขาเข้า นั่งจ้องหน้าจอเป็นไก่ตาแตก นึกในใจ “แค่นี้ก็ทำไม่ได้แล้วหรอ?” ยอมไม่ได้จริงๆ เลยรีบลุกไปหาข้อมูลในเน็ตทันทีว่าทำยังไงถึงจะเก่งอังกฤษทำงานได้ฟรี แบบคนไม่มีพื้นฐานอย่างเรา
หาแอปฟรีแตะไปมั่วๆ ลองผิดลองถูก
เริ่มแรกโหลดแอปเรียนภาษามั่วๆ สามสี่อันในโทรศัพท์ อันแรกกดๆไปเจอคำว่า “apple” “cat” อือ… ง่ายเวอร์แต่เอาไปใช้ทำงานไม่ได้ อันที่สองให้ฝึกแต่งประโยค “I am a student” โอ๊ย พลาดแล้ว! ตอนนั้นเราเป็นพนักงานออฟฟิศแล้วนะเว้ย! ลบทิ้งซะ อันที่สามให้ฟังข่าว BBC ฟังแล้วงงมาก เหมือนพี่นักข่าวอมลูกอมพูดเร็วฉิบ ลั่นล้า!
เจอปัญหาเดิมๆ คือ:
- คำศัพท์งานเจอในเอกสารจริงๆ กลับไม่มีในแอป
- บทสนทนาส่วนใหญ่เน้นเที่ยวหรือซื้อของ ไม่มีเคสประชุมงาน
- แกรมม่าปูพื้นฐานละเอียดเกิน จำไม่ไหว แอบเผลอหลับหน้าจอไปสองครั้ง!
เปลี่ยนแผนใหม่ เริ่มจากความจำเป็นก่อน
เอาวะ! เอาต้นฉบับอีเมลที่หัวหน้าให้มาวางข้างหน้า พร้อมเปิดกูเกิลทรานสเลทแบบไม่กลัวใคร ตอนแรกแค่ ก๊อปวางทั้งย่อหน้าแล้วรอให้แปล ผลลัพธ์คือได้ประโยคแปลกๆ อ่านไม่รู้เรื่อง ตัดสินใจแบ่งทีละประโยค สังเกตุดูว่า:
- ในเมลงานมักใช้คำว่า “please kindly” บ่อยมาก
- ศัพท์แปลกๆ แท้จริงคือชื่อโปรเจกต์ของบริษัทนั่นเอง
- แกรมม่ามันชอบวางกริยาช่วยไว้หน้าประโยคตลอด
พอเห็นรูปแบบซ้ำๆ ก็เริ่มจดกลุ่มคำเฉพาะที่มักเจอในเมล เช่น “Could you please…” “Attached herewith…” เอาไปแปะข้างจอคอม
ฝึกฟังในสภาพป่ามหาชานแบบบ้านๆ
พอเห็นศัพท์เพียบแต่ยังฟังไม่รู้เรื่องเลย แอบไปนั่งจิบกาแฟในร้านดังที่ลูกค้าต่างชาติชอบเข้า ทีแรกแค่ยืนแกล้งรอคิวแล้วแอบฟังพี่ฝรั่งสั่งกาแฟ จับได้แค่ “americano” กับ “milk” อาทิตย์ต่อมาเริ่มฟังบทสนทนาง่ายๆ ของกลุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนที่มานั่งติวหนังสือ เอาโทรศัพท์เปิดแอปช่วยถอดเสียงให้ (แต่มันก็ตีความผิดบ่อย) จนวันนึงอยู่ดีๆ ก็เข้าใจประโยค “This place has reliable Wi-Fi” ทั้งน้ำตาแทบไหล!
ฝึกพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้า แต่เวิร์กสุดๆ
จุดอ่อนหนักสุดคือพูดไม่ออก เราใช้วิธีประหยัดสุดคือ… ยืนหน้ากระจกพูดเดี่ยว! ตอนแรกแค่ทักทาย “Good morning” แล้วก็เขินแทนตัวเอง หัวเราะคิกๆ เดี๋ยวเดียวก็ชิน ลองเล่าเรื่องที่ทำเมื่อวานง่ายๆ แบบเด็กประถม “Yesterday I eat somtam.” พอรู้ตัวว่าผิดก็แก้เป็น “Yesterday I ate somtam.” ฝึกบ่อยเข้าก็เริ่มแต่งประโยคประชุมหลอกๆ ไปเรื่อยแบบไม่แคร์ถูกผิด “Our team need… เน้นหนักที่ need! …to finish this on Friday.” เผลอทำท่าทางประกอบจนแฟนเห็นแล้วถามว่าบ้าไปแล้วเหรอ 555
ใช้ได้จริงแล้วเวอร์! ทั้งที่ยังติดขัด
ผ่านไปสามเดือนวันนึง ตอบเมลหัวหน้าเองโดยไม่ใช้ทรานสเลททั้งฉบับ มือสั่นตอนกดส่งมาก! สองชั่วโมงหลังตอบมาแค่ “Noted, thanks.” น้ำตาแทบร่วง แม้รู้ว่าเมลเราอาจมีแกรมม่าผิดนิดหน่อยแต่สุดท้ายเขาก็เข้าใจ! สุดท้ายก็เคลียร์งานผ่านอีเมลได้แบบไม่ต้องให้คนอื่นช่วยแปลตลอดทาง…
แต่ต้องยอมรับนะว่าตอนนี้ถ้าเจอลูกค้าต่างชาติโทรมาแบบไม่ทันตั้งตัวก็ยังไข้ขึ้น ตกใจจนพูดไม่ออก ต้องให้เค้าเขียนมาในแชทแทน 555 ส่วนใหญ่ก็โอเคไป แต่คนที่ว่า “Don’t you have a phone?!” ก็มีแฮะ (แต่เราแอบเอาเสียงไปฝึกฟังต่อในกระจกอีก!)