พื้นฐานอังกฤษฉันแย่มาก อ่านก็ไม่ค่อยได้ ฟังไม่รู้เรื่อง พูดไม่ได้สักประโยค แถมเขียนก็มั่วทุกครั้ง ท้อแท้จริงๆ แต่อยากแก้จุดอ่อน เลยลองสมัครคอร์สระบบแบ่งระดับดู
ขั้นแรกเจอคำถามชวนหัว
พอเปิดมาหน้าแรกก็งง ข้อสอบวัดระดับเขาถามว่า “What are your hobbies?” นึกในใจว่าเอ็งรู้จักคำว่า hobby มั้ยเนี่ย ตอบไปว่า “Sorry, no English” ตรงไปตรงมาสุดๆ ระบบก็จัดให้เลเวล 0 ทันที
โดนยัดไส้ศัพท์ง่ายๆ แบบเน้นๆ
ระดับพื้นฐานสุดเขาเริ่มแบบกดหัว:
- ต้องท่องศัพท์วันละ 20 คำ แต่ออกแนว “apple” “water” แบบประถม1
- ฝึกฟังจากคลิปสนทนาแบบสโลว์โมชั่น ทุกคำหยุดให้พูดตาม
- เขียนให้ลอกประโยคซ้ำๆ แบบ “I eat rice.” จนลายมือเป็นแถบ
หมวกกันน็อคกับการเริ่มพูด
สัปดาห์ที่สามถึงได้ลองพูดจริง เครื่องจะส่งเสียงถามมา “How… are… you?” แบบช้าๆ ต้องกดไมโครโฟนตอบทันที ตอนแรกตอบ “I’m fine” ยังติดขัด พอบ่อยเข้าก็เริ่มหลุด “I’m good!” ออกมาเอง รู้สึกเหมือนทหารฝึกใหม่ที่รอดชีวิต
บทเรียนเตือนสติ
พอเลเวล 2 เริ่มเจอสมมติฐานบ้าๆ อย่างให้อ่านเรื่อง “Peter buys 48 watermelons” นึกในใจว่าใครจะซื้อแตงโม 48 ลูกวะ! แต่เดี๋ยวก็เจอคำถามว่า “Why Peter need many watermelons?” ต้องตอบตามเนื้อเรื่องว่า “For his fruit shop!” นี่คือแบบฝึกหัดหรือเกมลับสมองเนี่ย
ความล้มเหลวที่กลายเป็นครู
ตอนสอบเลเวล 3 ดันไปเขียนผิดแกรมมาร์หนัก คำว่า “She go to market” โดนระบบตีกลับแดงเถือก อาจารย์แชทมาบอกตรงๆ ว่า “เก่งขึ้นแต่ยังห่วยเหมือนเดิมนะ” เลยต้องมานั่งลอก “She goes” เป็นร้อยรอบ จำได้จนฝังสมอง
ตอนนี้พึ่งจบเลเวล 4 แม้ยังอ่อนไวยากรณ์ แต่ฟังหนังฝรั่งรู้เรื่องมากขึ้น สั่งข้าวร้านอาหารก็ไม่ต้องชี้นูป้าแล้ว ที่สำคัญคือพอรู้ว่า คนพื้นฐานห่วยแบบเรา ถ้าขยันบั๊กแบบม้ากระโดดก็รอดได้!