สวัสดีทุกคนเลยนะ คิดว่าใครหลายคนก็เริ่มรู้สึกว่าภาษาอังกฤษสำคัญต่อชีวิตเหมือนกัน วันนี้เลยอยากมาแชร์ประสบการณ์การเริ่มเรียนเองตั้งแต่ศูนย์แบบไม่เสียสตางค์เลยสักบาท แรกๆก็แค่คิดว่า “อังกฤษมันจำเป็นจริงเหรอ” แต่ตอนจะสมัครงานนี่โดนทักว่า “ทักษะภาษาดูน้อยไปนะ” เลยรู้สึกต้องเริ่มซะแล้ว
เริ่มต้นท่ามกลางความสับสน
ตอนแรกก็นั่งกุมหัวเลยเพราะไม่รู้จะเริ่มตรงไหน พอดีเห็นเขาแชร์วิธีหาหนังสืออังกฤษเก่าในเว็บบอร์ดชุมชน เลยลองแกะโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่รกอยู่มุมห้อง เปิดกูเกิ้ลขึ้นมาซะหน่อย พิมพ์ไปว่า “เรียนภาษาอังกฤษฟรีไม่มีพื้นฐาน” ปรากฏว่าผลลัพท์มันล้นจอโทรศัพท์ไปหมด เจอทั้งคอร์สบนเว็บไซต์ โรงเรียนออนไลน์ แอพสอนภาษา บางที่ก็ให้ดาวน์โหลดเป็น PDF บางที่ก็สอนสดผ่านวีดีโอ แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว
ลองผิดลองถูกแบบไม่มีแผน
วันแรกๆนี่กดลงทุกแอพสอนภาษาที่หาเจอใน Play Store ทั้งแอพที่มีสุนัขเป็นโลโก้ แอพที่ให้ตอบคำถามชิลๆ แอพฝึกอ่านข่าว ก็เปิดเรียนพรึ่บพรูด รู้สึกว่าเนื้อหาเว่อร์ไปเลย จากคนที่ไม่รู้ศัพท์พื้นฐาน ตอนเริ่มบทเรียนดันให้แต่งประโยคเชิงธุรกิจซะอย่างงั้น! พี่เริ่มไม่ไหวแล้วนะ รู้สึกเหมือนโดนยัดเยียด วางมือถือไว้สามวันเลยล่ะ ไม่แตะต้อง
พอพักหายเหนื่อย ก็เปลี่ยนสไตล์ใหม่ หันไปค้นหาช่องยูทูป เจอครูไทยหลายคนสอนระดับพื้นฐานมากกก โดยเฉพาะครูสอนที่เน้นบทสนทนาในชีวิตประจำวันนี่แหละถูกใจสุดๆ เพราะเค้าเริ่มสอนตั้งแต่การออกเสียงตัวอักษร ก-ฮ เลย (อ้าว… ก-ฮในภาษาอังกฤษน่ะแหละ) เน้นย้ำว่าเรียนช้าๆไม่ต้องรีบ และที่สำคัญ ครูเค้าตอบคอมเม้นท์ได้ดีมาก ตอนเราสงสัยถามลงไปตอนตีสอง แป๊บนึงครูมาตอบพร้อมอธิบายเพิ่มด้วย!
เจอทางลงตัวกับกิจกรรมที่ไม่น่าเบื่อ
ยิ่งเรียนไป ยิ่งรู้ว่าตัวเองเกลียดการท่องศัพท์ แถมเบื่อง่ายด้วย เลยเปลี่ยนมาใช้วิธี
- ดูหนัง/ซีรี่ย์ที่ชอบ + ซับไทยก่อนครั้งนึง พอรอบสองค่อยเปิดซับอังกฤษ: ช่วงแรกตาลายมาก แต่พอดูไปสักพักเริ่มจับจังหวะภาษารู้เรื่องบ้างแล้ว แถมได้ยินสำเนียงเจ้าของภาษาด้วย
- คัด-พูดตามเพลงโปรดในรถ ขับรถไปร้องไป ตอนแรกๆออกเสียงผิดเพี้ยนจนตัวเองยังขำ แต่พยายามพูดตามให้เร็วที่สุด ไม่ต้องสนว่าตรงเป๊ะไหม มันส์ก่อน!
- ฟังพอดแคสต์ง่ายๆตอนเดิน หาเรื่องเบาๆ หัวข้อทั่วไป เปิดฟังเป็นแบ็คกราวน์ให้หูชิน แค่ 10-15 นาทีต่อวันก็โอเค แรกๆฟังแทบไม่รู้เรื่องเลยนะ แต่หกเดือนผ่านไปเริ่มรู้สึกว่าเริ่มซึมซับได้โดยไม่ต้องตั้งใจ
เจอปัญหายอดนิยมกับหนทางแก้แบบบ้านๆ
เรื่อง “อาย ไม่กล้าพูด” นี่เป็นคู่ปรับตัวฉกาจเลยแหละ! เวลาฝึกต้องพูดกับแอพก็ยังสะดุด กับคนยิ่งแล้วใหญ่ ตอนนั้นแก้ด้วยการ ถ่ายวีดีโอคลิปสั้นๆ บันทึกเสียงตัวเองพูด ส่งไปให้เพื่อนที่ไว้ใจได้ดู อายตอนแรกมาก แต่มันช่วยได้จริงนะ เห็นตัวเองพูดทีไร รู้ทันทีว่าต้องแก้ตรงไหน
ส่วนเรื่อง “เว้นช่วงทีก็ลืมไปหมด” นี่ต้องยอมรับว่าเป็นกันทุกคนอยู่แล้ว ที่เราทำคือกำหนดเวลาเรียนไม่ต้องมาก แค่วันละ 5-10 นาทีแต่ต้องทำทุกวัน จะขาดได้แต่อย่าขาดเกิน 3 วัน ตั้งเตือนโทรศัพท์ไว้ว่า “ถึงเวลาเล่นกับภาษาอังกฤษหน่อยแล้ว!” แล้วก็หาเพื่อนแชร์เป้าหมายเล็กๆในกลุ่มไลน์ ไม่ต้องเซอร์ไพรส์ เราแค่บอกเค้าวันนี้เราเรียนรู้อะไรไปบ้าง
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
มาไกลมากจากจุดเริ่มต้นที่รู้สึกท้อแท้แล้วล้มเลิกกลางคันหลายหน แม้ตอนนี้ยังไม่เก่ง ไม่เป๊ะ แต่ถ้าวัดจากความรู้สึก เริ่มกล้าพูดกับชาวต่างชาติแม้ว่าผิดๆถูกๆ ไม่กลัวเก้อเหมือนแต่ก่อน เวลาเจอสถานการณ์จริงในที่ทำงาน ใจไม่ลนแล้ว รู้ตัวว่าได้ใช้จริงตั้งแต่คีย์การทำงาน ตอนไปเที่ยว หรือแม้แต่สั่งอาหารต่างชาติในไทย นี่แหละคือความภูมิใจเล็กๆ ที่อยากให้ทุกคนลองดู เราไม่ต้องจ่ายแพงก็เก่งขึ้นได้ เริ่มวันนี้เลยก็ได้!