วันนี้เราจะมาคุยกันเรื่องทักษะภาษาอังกฤษในที่ทำงานนะ ทุกคนถามกันบ่อยมากว่าภาษาอังกฤษเนี่ยสำคัญขนาดไหนเลยยกประสบการณ์ตัวเองมาเล่าให้ฟัง
เริ่มจากจุดแตกหัก
จำได้ว่าตอนแรกๆเข้าทำงานใหม่ๆ นี่แย่มาก เวลามีเมล์ฝรั่งส่งมาต้องกุมขมับทุกที นั่งแปลคำต่อคำแทบตาย ปากร้ายกว่านั้นคือเวลามี conference call นี่หนะ นิ่งอย่างกับปลาหมึก พอฝรั่งถามอะไรมาก็ได้แต่ “Can you repeat?” ซ้ำๆ โดนหัวหน้าเลิกคิ้วบ่อยจนชิน
แผนการย้อมแมว
เลยตัดสินใจลงมือเองแบบจัดเต็ม:
- ฟัง: เริ่มจากยัดหูฟังตอนนั่งรถเมล์ทุกวัน ฟัง podcast อังกฤษรัวๆ ฟังไม่รู้เรื่องก็ฟังไปก่อน ตอนแรกนี่เหมือนฟังภาษามนุษย์ต่างดาว
- พูด: ไปยืนหน้ากระจอง่ายน้ำในออฟฟิศซ้อม พูดกับเงาสะท้อน ทุกวันตอนเที่ยง ไม่ค่อยหิวข้าวอยู่แล้วเนอะ แถมลงแอพหา language partner เจอฝรั่ง пенсионер ให้เราสอนภาษาไทยแลกเค้าสอนอังกฤษ
- อ่าน: เปลี่ยนทุกอย่างในมือถือเป็นภาษาอังกฤษหมดแม้แต่การแจ้งเตือน งานเข้าตอนโทรศัพท์ดังตอนดึก นี่ลืมไปว่าตั้งค่าเป็น eng นึกว่าไวรัส
- เขียน: ฝันสยองเริ่มใหม่ทุกวันเมื่อต้องเม้งออเดอร์ ให้ chatgpt แก้คำผิดให้จนคิดว่ามันจะแบนเรา
ชิลๆ แต่อัดแน่น
ใช้เวลาประมาณ 6 เดือนกว่าจะค่อยๆซึม แรกๆนี่ท้อซะหลายรอบ ยิ่งเวลาคุยโทรศัพท์กับลูกค้าฝรั่ง ตื่นเต้นหยุดไม่อยู่ ท่าทางยังกะทอมหลงทาง ยืนยิ้มหน้างี่เง่าไว้ก่อน แต่มันก็ค่อยๆดีขึ้นจริงๆนะ:
วันนึงนี่เซอร์ไพรส์ตัวเองสุดๆ ตอนประชุมมี presentation ฝรั่งถามกลับมา เรารีบิวกวาดตาดุ๊ยเดียวได้เฉย! เพื่อนร่วมงานมองเรายังกะเห็นผีหลอก ตอนนั้นรู้เลยว่าจุดเริ่มเปลี่ยนแล้ว
เท่านี้แหละภาษาอังกฤษมันเปลี่ยนชีวิตการงานจริงๆ จากคนที่ดูทีมงานชงกาแฟยังไม่เคยยิ้มให้ เดี๋ยวนี้ได้ดูแลทีมฝรั่งผสมไทยเป็นประจำ โบนัสปีที่แล้วพุ่งแบบไม่ได้นัดหมาย แค่คิดว่า “เฮ้ย ถ้ารู้อย่างนี้เริ่มตั้งแต่อายุ 20 กว่าก็ดีว่ะ”
ตอนนี้ยังฝึกต่อเนื่องอยู่ แม้บางวันก็ยังอายๆเวลาเปิดไมค์ทีโดนหัวเราะสำเนียงแต่อะไรกันล่ะ อย่างน้อยก็ทำได้ดีกว่าตัวเราเมื่อวานเนอะ