เมื่อก่อนอังกฤษของกูห่วยมาก ตอนทำข้อสอบทีไรคะแนนต่ำทุกที อ่านก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง พูดก็ติดขัด พอเห็นฝรั่งทีไรเป็นต้องหลบเลย
จุดเริ่มต้นแบบไม่คิดมาก
ตัดสินใจเริ่มใหม่จากศูนย์ แรกๆก็นั่งเปิดดิกไทย-อังกฤษเล่มเก่าเก็บในบ้าน จำศัพท์วันละ 5 คำ เอาที่ใช้บ่อยก่อนเลย เช่น eat, sleep, water ทำเป็นลิสต์แปะตรงโต๊ะกินข้าว ทุกเช้าก่อนกินข้าวก็กวาดตามองทีละคำ
วิธีฝึกฟังแบบชาวบ้าน
เลิกเปิดเพลงไทยซะ! เปลี่ยนมาฟังเพลงฝรั่งแทน เวลาเปิดยูทูบก็หาเพลงสโลว์เวอร์ชั่นแบบเนื้อเพลงเห็นชัดๆ กดรีเพทวนไปเรื่อยๆ จนหูชิน พอฟังรู้เรื่องนิดนึงก็ลองดูการ์ตูนเด็กภาษาอังกฤษ ซับไทยก็ได้
- ซีรีย์นี้สำคัญมาก : เปิดซาวด์เทรคอย่างเดียวไม่ต้องดูภาพ ตอนล้างจาน
- แค่วันละ 20 นาทีเอง
ฝึกปากให้ขยับ
เจอศัพท์คำไหนใหม่ๆ ตะโกนอ่านดังๆ ในห้องน้ำทุกครั้ง ไม่สนว่าคนนอกจะได้ยินมั้ย ทำมาม่ายากก็แค่อ่านข้อความสั้นๆ ในไลน์ออกเสียงเหมือนคุยกันจริง
- ถ้าอายฝรั่งก็เริ่มจากแชทกับเพื่อนออนไลน์ก่อน
- เฟสกลุ่มเรียนฟรีเนี่ยมันมีประโยชน์นะ ส่งเสียงคุยกันวันละหนก็ได้
อ่านทุกอย่างที่ขวางหน้า
ไม่ต้องคิดมาก ถ้าอ่านบทความยาวไม่ไหวก็เริ่มจากป้ายโฆษณาในเกม ฉลากขนมซองเล็กๆ แม่งมีอังกฤษหมดนะ! ค้นรูปเมนูร้านอาหารฝรั่งในกูเกิ้ล แล้วลองอ่านรายการ สังเกตคำศัพท์ซ้ำๆ บางทีอ่านไม่รู้เรื่องก็ถ่ายรูปเก็บไว้ ไว้มาเปิดดิกทีหลังได้
เขียนแบบไม่ต้องสมบูรณ์แบบ
ซื้อสมุดโน้ตสวยๆ มาไว้ข้างหมอน ก่อนนอนเขียนแค่ 2 ประโยค เกี่ยวกับวันนี้ เช่น “Today I eat fried rice. It very good.” แรกๆแกรมม่าเพี้ยนเป๋เยอะ ไม่เป็นไร แค่ทำให้นิ้วขยับได้คิด
ผ่านมา 3 เดือน อานิสงส์เห็นชัด! ตอนนี้ดูยูทูบไร้ซับไทยได้บ้าง ข้อสอบเก็บคะแนนได้ 60 กว่าแล้ว สำคัญที่สุดคือไม่หนีเวลาต้องพูดอังกฤษแล้ว ถึงจะตะกุกตะกัก แต่ก็ข้ามาความกลัวได้ ถ้าใครอยากเก่งจริงๆ อย่าไปนั่งรอให้พร้อมครบร้อยแล้วค่อยเริ่มเลย มันไม่มีวันมา!