ก่อนอื่นก็เอากาแฟมากดซักแก้วนึงค่ะ เวลาฟังภาษาอังกฤษเนี่ยต้องให้สมองตื่นเต็มที่ สมัยก่อนเคยดันทุรังฟังข่าว BBC ทั้งที่ง่วงเหงาหาวนอน พอดูจบก็จำได้แค่ว่าเขาพูดน้ำเสียงเพราะมาก ฮ่าๆ
เริ่มหาวิดีโอฝึกฟัง
เอาจริงๆ ก็แค่เปิดมือถือขึ้นมาแล้วยัดคำว่า “ภาษาอังกฤษประโยคง่าย” ลงในช่องค้นหา แต่มันขึ้นมาร้อยแปดพันเก้า อันนี้สอนแกรมม่า อันนั้นเน้นคำศัพท์ บางคลิปเจ้าของภาษาพูดเร็วเปรี๊ยะเลย แค่ยกตัวอย่าง :
- คลิปแรก : เจอฝรั่งสองคนคุยกันเรื่องหมาที่วิ่งไล่งู งงไปสามวินาทีว่าเขาถกเถียงเรื่องอาหารร้านไหนดีอยู่หรือเปล่า
- คลิปสอง : หญิงสาวสอนแต่งหน้าการ์ตูน พูดคำว่า “blending” เป็นสิบครั้งในนาทีแรก ผมติดบังเอิญว่า blend นี่มันน้ำปั่นรสอะไรนะ?
ในที่สุดก็เจอเซฟไว้คลิปนึง ตอนแรกดูชื่อแล้วสะดุด “100 ประโยคใช้บ่อย + แปลไทย” ครบสูตรพอดีเป๊ะ! เหมือนเจอผัดกะเพราไก่ไข่ดาวเวลาหิวจัดเลย
ลงมือฟังจริงจัง
กดเปิดคลิปแล้วก็ถอดกระดาษกับปากกาเตรียมไว้ แต่กว่าจะได้เขียนก็ต้องกดหยุดวิดีโอเป็นระยะๆ เหมือนขับรถเกียร์กระตุก ผมหยุดทุกครั้งที่ได้ยินบางประโยคที่ไม่ชินหู
ยกตัวอย่างง่ายๆ ประโยคว่า “You’ve got to be kidding me!” พอพูดเร็วๆ เสียงจะกลายเป็น “ยัวร์ กัดดา คิดดิง มี!” ตอนแรกยังนึกอยู่ว่า “กัดดา” นี่เขาหมายถึงบักกุ๊ดหรือเปล่า? พอเห็นคำแปลไทยโผล่มาว่า “แกต้องล้อฉันเล่นแน่เลย!” ถึงได้อ๋อ
บางทีก็เจอประโยคลวงแบบจัดหนัก ประโยคประมาณว่า “I’d like that, actually.” พอพูดเร็วๆ กลายเป็น “ไอด์ ไล๊ค แดด แอคชวลลี่” เจอแบบนี้ทีแรกผมก็งง แดดๆ แอคชวลๆ อันนี้พาดาวคาร่าหรือปล่าวเนี่ย แต่ความจริงคือแค่ประโยค “จริงๆ ฉันว่าก็ดีนะ” นี่เอง
สิ่งที่ได้เรียนรู้
หลังจากถอดรหัสไปได้สักสิบประโยค ก็เริ่มเห็นรูปแบบชัดเจนว่าเวลาเจ้าของภาษาพูดจริงๆ เขาไม่ออกเสียงชัดเป๊ะเหมือนในหนังสือเรียนหรอก
- พยัญชนะบางตัวหายไป : gonna (going to), wanna (want to)
- บางคำยืด บางคำหด : What are you -> วอดดาย่า, Don’t know -> โดโน่
- เสียงเชื่อมแบบไม่เกรงใจใคร : “Did you” กลายเป็น “ดิจู” ในคำพูดของมนุษย์
ตอนฟังช่วงแรกๆ มันเวียนหัวเหมือนโดนเทปหมุนวนซ้ำ จนต้องกดปุ่มเด้งกลับไปฟังย้ำซ้ำเป็นสิบรอบ พอทนไม่ไหวก็เปิดดูซับไทย แล้วรีบปิดก่อนจะอ่านจบ – ทำแบบนี้สลับไปมาเหมือนออกกำลังสมองสุดๆ
ทริคง่ายๆ ที่ลองทำ
สรุปคร่าวๆ หลังจากทนฟังจนขมับตุบๆ :
- เปลี่ยนความเร็ว : ลองปรับวิดีโอให้ช้าลงเหลือ 0.75x รู้สึกเหมือนแยกร่างคำออกทีละพยางค์
- แบ่งฟังทีละนิด : เลิกกดักฟังทีละครึ่งชั่วโมงแบบอัด เปลี่ยนเป็นวันละ 3-5 ประโยคดีกว่า สมองจะได้ไม่รีเบต
- เลียนแบบเสียง : พอฟังจบก็พยายามพูดตาม รู้สึกโง่ๆ แต่ช่วยจำง่ายขึ้นแบบไม่น่าเชื่อ
สุดท้ายก็เซฟคลิปนั้นลงโทรศัพท์ ทุกวันหลังตื่นนอนก็เปิดฟังแค่สองประโยค (จริงๆ นั่นคือเป้าหมาย แต่บ่อยครั้งที่ฟังเพลินจนเผลอฟังไปยี่สิบประโยคจนลืมอาบน้ำไปทำงาน)
พอฟังบ่อยๆ ก็เริ่มเห็นว่าประโยคพื้นฐานมันผุดขึ้นมาในซีรีส์ ช่วงพักโฆษณา หรือแม้แต่เวลาเปิดยูทูปเจอทัวริสต์ฝรั่งมาถ่ายทริปเมืองไทย แรกๆ ก็แค่จำได้ ตอนนี้พอเริ่มเข้าใจได้โดยไม่ต้องพยายามนัก เหมือนเป็นรางวัลเล็กๆ ของวันหนึ่งที่สมองแล่นสุดฤทธิ์
แค่นี้ก็งานเข้านะทุกคน ไปลองทำกันดูได้ไม่มีพื้นฐานก็เริ่มได้!