เริ่มต้นด้วยความท้อใจมากเลยนะ ตอนเปิดหนังสือแกรมมาร์อังกฤษครั้งแรกนี่มึนหัวสุดๆ มองรูปประโยคแล้วเหมือนเห็นรหัสลับ ทั้ง tense ทั้ง clause นู่นนี่เต็มไปหมด เอามือกุมขมับแล้วถามตัวเองว่า “นี่เราจะผ่านไปได้ไหมเนี่ย”
ลองผิดลองถูกแบบมั่วๆ
สัปดาห์แรกเราทำตัวเหมือนควายลุยน้ำท่วมเลยนะ เปิดยูทูปเจอคลิปอะไรก็กดดูทั้งหมด ผลัดไปเรียน present simple สองนาทีก็ไปสนใจ passive voice แทน เข้าเว็บบ้างก็เจอแต่ข้อมูลเป็นพืด เลื่อนลงมาตั้งสามหน้าจอยังไม่จบ ยอมรับเลยว่าหนูเหนื่อยเกิน!
- นอนดูวิดีโอติ่ง แค่จิ้มฟังผ่านๆ ไม่จดไม่ทบทวน ตื่นมาก็ลืมเกือบหมด
- ขี้เกียจทำแบบฝึกหัด อ่านโจทย์แล้วปวดตา ชินชอบบอกตัวเองว่า “เดี๋ยวก่อน”
- เปิดดิกทีละคำแบบหั่นยิบ พอเจอวลียาวๆ นี่ถอดใจทันที
จุดพลิกเมื่อเจอเทคนิคนี้
วันนึงไปเจอคุณครูเก่าอัพเฟซบุ๊กเค้าเขียนว่า “แกรมมาร์ไม่ใช่ยาขม ต้องกินเป็นมื้อเล็กๆ” เลยลองปรับใหม่ทั้งหมดแบบสุดตัว:
ยกเลิกการทุ่มหนังสือแบบไม่คิดชีวิต ตอนนี้แบ่งวันละแค่ 2 หัวข้อเท่านั้น เช้าเรียน tense บ่ายฝึกแค่ question tag
เปลี่ยนวิธีท่องจำ หยุดเขียนเป็นพรืด! เริ่มวาดแผนภาพความคิดใส่กระดาษสี บางทีวาดรูปคนนอนคาเฟ่อัปกริ๊ง (present continuous) แปะข้างฝาห้องน้ำ ทุกเช้าแปรงฟันเสร็จก็แอบยิ้มกับรูปตัวเอง
ผลลัพธ์ทีได้ตอนนี้
สามอาทิตย์ผ่านไปเริ่มตะกุยตะกายขึ้นเขานิดหน่อยแล้วนะ
- เกมส์เอาตัวรอด : ลองสั่งกาแฟแถวข้าวสารแบบไม่ดูกูเกิลทรานส์ ได้บิลมาถูกต้องปิ๊ง!
- รอดชีวิตในห้องแชท : เวลาต่างชาติถามว่า “You join party tomorrow?” ไม่ต้องกดสมองสามนาที แค่ตอบกลับไปว่า “Sorry, I will be studying”
- ตารางเรียนไม่น่าเบื่อ : แทนที่จะก่นด่าประโยค passive voice ก็หัดแต่งเรื่องตลก เช่น “My homework was eaten by my dog”
รู้สึกเหมือนตะเกียบคู่หนึ่งเลยนะ ตอนแรกคีบอะไรก็หลุด ใช้ไปสักพักเริ่มคล่อง จนวันนี้ลิงคีบถั่วก็ไม่ยากแล้วอ่ะ ไม่ต้องซื้อคอร์สแพงๆ แค่แบ่งทีละคำ ฝึกทีละก้าว มันยากตอนที่ยืนมองแต่ฐานเขา แต่พอเริ่มปีนป่ายไปเรื่อยๆ กลับเห็นวิวที่สวยงาม