ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าเริ่มเรียนสนทนาภาษาอังกฤษเหมือนเด็กหัดเดิน ตอนนั้นเปิดคลิปฝรั่งในยูทูปปุ๊บ ตาโตเหมือนตายายเจอลิงใส่สูทพูดได้ นั่งฟังไม่รู้เรื่องแม่งเครียดมาก พอขำน้ำลายนิดหน่อยก็จะจามออกมา
ลงมือเรียนอย่างมึนๆ
วันแรกคว้าแฟ้มมานั่งจิ้มสมุดเปล่า ตั้งใจจะจดศัพท์ให้ได้สักร้อยคำ แต่สิบคำแรกยังสลับ they กับ day อยู่เลย ยอมแพ้ปุ๊บก็เปิดเพลงสากลฟังแทน กะให้หูชิน สำเนียงลิซ่าแบล็กพิ้งค์นี่แหละช่วยชีวิต แรกๆ แค่ฮัมตามได้มั่งไม่ได้มั่ง พอท่อนฮุคติดหูก็เริ่มตะโกนตามอย่างเมามัน
7 เทคนิคที่ลองมั่วเอง
- เลียนแบบเสียงเป๊ะเว่อร์ : ยืนหน้ากระจกพูดว่า “ฮัลโหล ไอ้หนุ่ม!” แบบนักเลงคลิปตลก จนแม่แอบยืนหัวเราะข้างหลัง
- เน้นพูดผิดไม่สน : บอกแม่บ้านว่า “ไอ…ไอ วันนี้อากาศ ร้อนเปียก!” ความจริงอยากบอกว่า humid แต่เผลอผสม hot กับ wet เอง
- ฝรั่งในมือถือเป็นครู : เปิดทวิตฝรั่งอ่านออกเสียงตาม แรกๆ อ่านข่าวดาราแบบตะกุกตะกัก เดี๋ยวนี้เลื่อนฟีดเห็นข้อความยาวๆ เป็นต้องเผลออ่านดังๆ ในร้านสะดวกซื้อ
- เอาคำหยาบมาก่อน : จำพวก “แดมอิน!”,”เชี้ยเหี้ยไรเนี่ย!” ช่วยลดความเกร็งเวลาเจอฝรั่งถามทาง
- เล่นเกมเม้าท์น้ำลายแตก : เปิดเกมออนไลน์เจอทีมชาติฟิลิปปินส์ สักพักกลายเป็นศัพท์แชทว่า “โน เร็ด!”,”ลิซึ่น ไดอี้!” (lessen die = ลดความปวดรน)
- ร้องเพลงเหมือนไอดอล : ฟังดิสนีย์แล้วฮัมผิดๆ ถูกๆ คำว่า “Let it go” ตัวเองออกเสียงเป็น “เล็กนี่โก!” จนน้องชายถามว่าพี่เรียนสำเนียงญี่ปุ่นเหรอ
- บ้าดีเดอถ่ายคลิป : อัดวิดีโอตัวเองพูดถึงก๋วยเตี๋ยวเรือว่า “เดอะ โบ๊ท นูเดิ้ล อีส ซูเปอร์ ซ๊อค!” แล้วแคปหน้าจอใส่แคปชั่นภาษาอังกฤษมั่วๆ
ตอนนี้ได้อะไรบ้าง
อาทิตย์ก่อนแอบฟลุ๊ค! แถวสีลมมีฝรั่งถามทาง “ฮ้าว…ตู…เฟี๊ยด…แบงค์?” พอได้ยินคำว่าแบงค์ก็นึกออก แม่งถามทางไปธนาคาร! ตะโกนออกไปโดยอัตโนมัติว่า “โก สเตรท! เลฟ! เลฟ!” พอเห็นยิ้มกว้างของฝรั่งนั่นแหละ รู้เลยว่าเทคนิคมั่วๆ มันเวิร์ค!
สรุปง่ายๆ อยากเริ่มสนทนาก็อย่ามัวคิดมาก เปิดปากพูดไปก่อน เหมือนเวลาหล่อนสอนให้จีบสาว สุดท้ายก็เอาเท้าเข้าไปกันเองนั่นแหละ