คอร์สเรียนภาษาอังกฤษสำหรับคนพูดไม่คล่อง เจออะไรบ้าง?
เริ่มจากยอมรับเลยว่าตัวเองพูดอังกฤษปากหนักมาก เวลาเจอฝรั่งทีไรเหมือนคอแห้งผาก ตอนเดินเข้าคลาสวันแรกเหงื่อแตกเป็นเม็ดเลย
ขั้นแรก : หยุดท่องแกรมม่า!
ครูสั่งงานแปลกมาก ให้จับคู่กับเพื่อนไทยแล้วให้ลองพูดผิดๆ ถูกๆ ภาษาอังกฤษซะหน่อย “มึงลองถามกูว่าไปกินข้าวที่ไหนมา” คำสั่งเนี้ย! แรกๆ มึนตึ้บเหมือนถูกจับถอดผ้า แต่พอเริ่มปากเปย์ไปเรื่อยๆ เริ่มคุ้น
-
วิธีบังคับตัวเอง
- แอพอัดเสียงตัวเองทุกวัน ยิ่งฟังตัวเองพูดยิ่งขยะแขยง เลยฮึด!
- หาเพื่อนเมาท์ไลน์ตอนตีสอง คุยอังกฤษคำไทยคำก็ไม่ว่า
- เลียนแบบเสียงฝรั่งในคลิป TikTok บ้าๆ บอๆ ฮาไปอีกแบบ
จุดเปลี่ยน : วันเปย์ไม่ไหว
สัปดาห์ที่สามครูจัดบทบาทสมมติให้เล่นเป็นนักท่องเที่ยวหลงทาง ตอนแว๊กแรกกูฟังฝรั่งไม่ทันเลยตอบไปว่า “yes, toilet” มันทั้งห้องขำกลิ้ง! แต่ครูไม่ให้อาย สั่งให้ลองอีกรอบจนกว่าคำมันจะลื่นปรื๊ดๆ
รู้ไหม? ตอนกูเริ่มตะกุกตะกัก พวกเพื่อนร่วมคลาสก็พยักหน้าให้กำลังใจ สรุปแล้วเราหัวเราะด้วยกัน ไม่ใช่หัวเราะกันลับหลัง
เคล็ดลับที่ได้ผลชงัด
- เปิดปากก่อนคิด : หยุดพยายามแปลในหัว ปากมันต้องขยับก่อนสมอง
- เอาคำง่ายๆ มาแปะติดผนัง : พวก How about…? / I think… เอาไว้จิก救命เวลาเคว้ง
- หมั่นซ้อมหน้ากระจก : ยิ่งทำหน้าตลกๆ ยิ่งจำได้แม่น มั่นใจขึ้นด้วย
ตอนนี้เป็นไงบ้าง?
แม้ยังพูดไม่เป๊ะเวอร์ แต่เวลาคุยงานกับทีมต่างชาติไม่ต้องม้วนหนีแล้วนะ! ลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ บางวันก็ติดขัด บางวันได้ลุ้นจนเพื่อนฝรั่งทักว่า “You’re improving!” ความรู้สึกมันฟินมากที่ความพยายามไม่เสียเปล่า!
สรุปใจความ : ใครยังไม่คล่องต้องเริ่มจากการไม่กลัวดูโง่ ยิ่งอายยิ่งพูดไม่ได้ บางทีการเรียนให้เร็วคือการกล้าให้ตัวเองช้าๆ นั่นแหละครับ