วันนี้มาคุยเรื่องที่พยายามฝึกภาษาอังกฤษมานะ เริ่มต้นยังไงดีสุดสำหรับมือใหม่แบบเรา ตอนแรกคือมึนมาก ไม่รู้จะจากตรงไหนก่อนดี เจอปัญหาตั้งแต่เปิดปากพูดไม่ออก อ่านไม่รู้เรื่อง เขียนก็ไม่เป็น ฟังยิ่งแย่ใหญ่
ขั้นแรกลองเริ่มแบบมั่วๆ
แรกสุดกระหน่ำโหลดแอพเรียนภาษาไว้เยอะแยะ ตื่นนอนมากดๆ มันเล่นเกมส์แปลกๆ ให้เราจับคู่คำศัพท์กับรูปภาพ ตอนแรกก็สนุกดี พอผ่านไปอาทิตย์นึง เอ๊ะ… ในชีวิตจริงพูดไม่ได้เลยนะ คือมันจำศัพท์ได้นิดหน่อย แต่พอจะพูดเป็นประโยค กูทำไม่เป็นไอสัส
เปลี่ยนมาใช้วิธีธรรมชาติ
ตัดสินใจเททิ้งแอพทั้งหมด แล้วย้อนกลับไปคิดว่าตอนเด็กๆ เรียนภาษาแม่ยังไง ก้อ…
- ขั้นที่ 1 เปิดยูทูปหาเพลงเด็กฝรั่ง ฟังๆ ซ้ำๆ ทั้งวัน รู้ไหมเพลง “Head Shoulders Knees & Toes” นี่แหละ กดลูปอยู่เป็นชั่วโมง
- ขั้นที่ 2 เอาหนังสือเด็กอนุบาลมาตั้งบนโต๊ะ อ่านออกเสียงตามอย่างช้าๆ พวกหนังสือภาพที่มีประโยคง่ายๆ อย่าง “The cat is on the mat.” พูดตามเลียนแบบน้ำเสียงในคลิป
- ขั้นที่ 3 ทำสมุดเล่มเล็กๆ เวลาเจอคำ/ประโยคในชีวิตประจำวัน ก็เขียนลงไปเป็นภาษาไทยก่อน แล้วหัดแปลเป็นอังกฤษทีหลัง เช่น ข้างบ้านรดน้ำต้นไม้ = “Water the plants”
เจอทางตันอีกแล้ว
พอลองไปสองอาทิตย์ ความมั่นใจบวมมาก จะไปคุยกะฝรั่งเจอตัวเป็นๆ ในห้าง กว่าจะคิดประโยคง่ายๆ ทักทายได้ แค่นี้ฝรั่งก็เดินหนีแล้วเว้ย เกิดอาการหน้าแตกอารมณ์เสีย มานั่งคิดใหม่ว่า มันต้องฝึกเอาเรื่องจริงจัง
สูตรที่เวิร์คสุดสำหรับกู
เลยผสมวิธีแปลกๆ ขึ้นมาเอง
- เลือกหนังเรื่องโปรดที่ดูซ้ำไม่เบื่อ (ใช้เรื่อง Shrek) มานั่งดูแบบไม่มีซับ
- ครั้งแรกฟังไม่รู้เรื่องก็ไม่สน กดดูซ้ำๆ ไปเรื่อยๆ จนหูชิน
- เปิดซับไทยดูอีกรอบ ดูว่าคำไหนรู้สึกเหมือนเพิ่งได้ยินในหนัง
- เลียนแบบพูดตามตัวละครแบบไม่ต้องอาย ตอนนี้พูดว่า “Ogres are like onions!” ได้มั่นใจเลย
ตอนนี้ผ่านมา 4 เดือนแล้ว เหมือนฝันไม่เชื่อ ผลที่ได้คือ ฟังเพลงฝรั่งรู้เรื่องมากขึ้นโดยไม่ต้องดูเนื้อร้อง อ่านป้ายต่างๆ ในเกมได้โดยไม่ต้องกูเกิลแปล แถมพอเจอแขกต่างชาติที่ร้าน ก็พูดขายของแบบประโยคง่ายๆ ได้แล้ว
สรุปให้มือใหม่เลยนะ คือ ต้องทิ้งตำราเก่าๆ แล้วหาสิ่งที่ชอบมาเป็นครู ฝึกทุกวันแม้แต่เล็กๆ น้อยๆ และไม่ต้องอายที่จะพูดผิด ไม่มีใครตายเพราะพูดผิดไวยากรณ์หรอก