วันนี้จะมาเล่าให้ฟังว่าไปทดลองอะไรในห้องเรียนมาบ้างนะ พอดีเห็นเด็กๆไม่ค่อยจำบทเรียน เลยลองหาวิธีสอนใหม่ดู
เริ่มจากเจอปัญหานี้แหละ
เมื่อเช้ายืนตรวจการบ้านอยู่เนี่ย เห็นสมุดนักเรียนแทบทุกคนทำแบบฝึกหัดผิดจุดเดิมๆเลย เลยหยิบสมุดสามเล่มมากางบนโต๊ะครู เปิดดูซ้ำๆ อ้าว! เนื้อหาเมื่อวานกับเมื่ออาทิตย์ก่อนมันหายไปไหนหมด? นี่เพิ่งสอนไปไม่กี่วันเองนะเนี่ย
- ทวนให้ฟังรอบนึงตอนต้นชั่วโมง
- เขียนสรุปบนกระดานอีกที
- ให้คัดลงสมุดเอง
ลองหมดทุกทางแล้วแต่เด็กๆยังจำไม่ได้อยู่ดี
เลยเริ่มทดลองวิธีใหม่
บ่ายนี้พอปล่อยเด็กพักเสร็จ กระโจนเข้าไปในห้อง พร้อมลังของเล่นเก่าๆ ยกไปตั้งกลางห้องซะเลย เอาผ้าคลุมออกทีละชิ้น เห็นเด็กๆยืนมุงกันเป็นแถว
ขั้นแรกให้แบ่งกลุ่มสี่กลุ่ม ยัด กระดาษสีใส่มือแต่ละคนแล้วบอกว่า “ใครตอบได้ถูกต้อง ให้โยนกระดาษใส่กล่องกลุ่มตัวเอง!” ปรากฏว่าเด็กๆกรี๊ดกันยกใหญ่ แข่งกันวิ่งไปเอากระดาษมาโชว์หน้าชั้น
พอเล่นเกมได้สักพัก เริ่มเห็นตาแป๊ะ – เด็กที่ชอบหลับในห้อง – ลุกขึ้นยืนกระโดดตอบคำถามเองโดยที่ยังไม่เรียกเลยนะ โอ้โห! นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ
สิ่งที่ได้เรียนรู้
- อย่าให้แค่นั่งฟังเฉยๆ ต้องให้เขาลุกมาขยับตัว
- เด็กๆชอบอะไรที่เป็นเกม แม้จะแค่โยนกระดาษใส่กล่อง
- เสียงกรี๊ดเฮฮาในห้อง = สัญญาณว่าเขากำลังสนุก
หลังเลิกเรียน แอบยืนนับคะแนนอยู่คนเดียว ปรากฏว่ากลุ่มที่ได้คะแนนน้อยสุดยังได้ตั้งเจ็ดคะแนน สูงกว่าคะแนนทดสอบเมื่อเช้าซะอีก น้ำตาแทบไหล เพราะเด็กคนที่เคยได้ศูนย์ตลอดครึ่งเทอม พอวันนี้ยกมือตอบแล้วได้สามสิบห้าคะแนน!
กลับบ้านมานั่งเสิร์ชต่อพบว่าวิธีนี้เรียกว่า “active learning” แต่อย่าเอาเทคนิคเทาๆมาพูดหรอก สำคัญว่าเห็นเด็กตาเป็นประกายตอนเล่นเกม แค่นี้ก็ดีใจสุดๆแล้ว