ก็เป็นคนที่เคยมองข้ามภาษาอังกฤษมานะ แต่หลังๆ เริ่มรู้สึกขัดข้องเวลาเจองานออนไลน์ เลยตัดสินใจเริ่มติวพื้นฐานใหม่ตั้งแต่เดือนที่แล้ว
เหตุการณ์ที่ทำให้ตัดสินใจ
วันหนึ่งลูกค้าต่างชาติส่งอีเมลมารื้อเรื่องงานด่วน กูเปิดกูเกิลทรานสเลททีละประโยค ใช้เวลาเป็นชั่วโมง พอส่งตอบกลับไป เขาตอบกลับมาว่า “I meant next month, not tomorrow!” น้ำตาจะไหล งานด่วนกลายเป็นงานฟุ้งไปเลย
ขั้นตอนการติวที่ทำอยู่
- ขั้นแรก : ไปร้านหนังสือซื้อแบบฝึกหัดเด็กประถมมากองหนึ่ง อายเหมือนกันแต่ต้องทน
- ขั้นต่อมา : ทุกเช้าก่อนทำงาน ใช้เวลา 20 นาทียกสมุดนั่งท่อง Present Simple ตรงระเบียง
- เพิ่มเติม : แปะโพสอิทคำศัพท์ตามกระจกห้องน้ำ ตอนแปรงฟันก็บ่นพึมพำไปด้วย
สามเหตุผลที่รู้สึกว่าเรียนตอนนี้ดี
เหตุผลแรก : ตอนนี้ข้อมูลดีๆ เนี่ย ส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษหมดเลยนะ แม้แต่สูตรทำส้มตำในยูทูป ฝรั่งเขาทำคลิปสอนละเอียดกว่าคนไทยอีก!
เหตุผลสอง : ลูกค้าเริ่มส่งไฟล์มาทีไรเป็นภาษาอังกฤษทุกที พอตอบเมลผิดเพราะแกรมมาร์เพี้ยน โดนเขาซัดว่าระเบียบการชำระเงินไม่ชัดเจน เงินเข้างานก็เลยช้า
เหตุผลสาม : เพื่อนบ้านตาสีตาสาซื้อคอร์สออนไลน์เรียนแค่ 3 เดือน ตอนนี้รับจ๊อบแปลงานเสริมเดือนละเป็นหมื่น ส่วนกูนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานแบบเดิมๆ รู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้ร้าง
ตอนนี้ฝึกมาเดือนครึ่ง ยังพูดไม่คล่องแต่เริ่มอ่านสัญญาง่ายๆ ได้แล้วนะ แค่นี้ชีวิตก็ง่ายขึ้นเป็นกอง รู้สึกเสียดายเวลาสิบปีที่ผ่านมาที่ไม่ยอมเริ่มต้นสักที ถ้าเรียนมาตั้งแต่ตอนเห็นป้าเรขขายสมุทรต้องใช้ภาษาอังกฤษต่อรองราคาครั้งแรก น่าจะรุ่งมานานแล้ว!