เรื่องของวันนี้มันเริ่มจากเรานั่งดูคลิปฝรั่งแล้วรู้สึกว่า “เฮ้ย ทำไมมันฟังยากจังวะ” เลยตัดสินใจจัดตั้งเป้าหมายเล็กๆ: ฝึกอ่านภาษาอังกฤษเบื้องต้นให้คล่อง! แต่มันน่ะ… ใช้เวลากี่วันกันแน่?
เริ่มต้นแบบมั่วๆ แต่มีไฟ!
วันแรกนี่เลือดสูบฉีดสุดๆ! เปิดสมุดจดใหม่ ปากกาเส้นสวยๆ แบบว่าเตรียมพร้อมมาอันดับหนึ่งเลยละ เริ่มจากการเปิดดิกชันนารี่ (ที่เคยซื้อมาตั้งแต่สมัยยังปิ๊ง) ไล่หาคำศัพท์ง่ายๆ ที่เราไม่รู้จักในข่าวสั้นๆ สักหนึ่งข้อความ ใช้เวลาตอนเย็นหลังเลิกงานนั่งจ้องทีละคำ กว่าจะแปลจบหนึ่งย่อหน้าเนี่ย 30 นาทีหายไป แถมบางคำแปลแบบคำต่อคำแล้วมันมั่ว! แบบ “get on” ไม่ใช่ขึ้นไปบนน่ะดิ มันนึกภาพตัวเอง “get on the bus” เป็นยืนบนหลังรถเมล์เลย! หัวเราะตัวเองคนเดียวอยู่เป็นชั่วโมง
เจอทางตัน… แล้วก็หาทางออก
สามวันผ่านไป อารมณ์เริ่มตกนิดนึงแหละ เพราะเวลาที่ใช้ไม่ค่อยลดลงเลยแถมรู้สึกว่าไม่ค่อยเก่งขึ้น! นี่มันก็ไม่เห็นคืบหน้าซักที! เลยลองประเมินตัวเองดู:
- เกณฑ์วัดง่ายๆ แรก: เปิดอ่านย่อหน้านึงที่เคยแปลเมื่อวันก่อนโดยไม่ดูดิกก่อน! ทำได้แค่ 50%! ที่เหลือจำไม่ได้ว่ามันแปลว่าอะไรอีกแล้วอ่ะ
- เกณฑ์วัดที่สอง: หาบทความใหม่ความยาวเท่าเดิมมาลองอ่านโดยไม่เปิดดิกตั้งแต่แรก! พยายามใช้บริเวณรอบๆ มาช่วยเดาความหมาย! ปรากฏว่า… มึนกว่าเดิมอีก! แดงฟูมฟาย!
โมโหเล็กน้อย เลยเอาการ์ดมาทำเป็นบัตรคำศัพท์ (Flashcard!) เอาคำศัพท์ที่จดไว้เมื่อวันก่อนๆ มารื้อดู ปรากฏว่า…จำได้แค่ไม่กี่คำเอง! ทำไมมันจดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัวสักทีวะเนี่ย
ปรับกลยุทธ์! หันไปหาของฟรีใกล้ตัว
หมดอารมณ์อยากเสียเงินซื้อคอร์สแพงๆ เลยหันมาหาแอพฟรีแทน! เจอแอพนึงเขามีข่าวสั้นๆ พร้อมเสียงอ่านให้ฟัง!
เปลี่ยนวิธี:
- ขั้นแรก: เปิดฟังเค้าอ่านบทความก่อนหนึ่งรอบ! ปิดตาดูว่าจับใจความได้แค่ไหน! ทำได้แค่นิดๆ หน่อยๆ แน่นอน
- ขั้นสอง: อ่านตามไปด้วยขณะที่ฟัง! พร้อมจดคำศัพท์ใหม่ทันที! แบบว่าเห็นคำแปลกับฟังเสียงไปด้วยเลยมันเข้าหัวขึ้นมานิดนึง! เหมือนช่วยกันจำสองต่อ
- ขั้นสาม (สำคัญมาก): พยายามอ่านออกเสียงตามเจ้าของภาษา! เดี๋ยวๆ… ไม่ใช่แค่อ่านในใจนะ! ต้องเปิดปากพูดเสียงดังฟังชัด! คราวนี้แหละ เจอปัญหาจริง! พวกคำมี “r”, “th” ออกเสียงยังไงก็มั่ว! อัดเสียงตัวเองฟังแล้วขำตัวเองแทบแตก!
พออ่านออกเสียงตามบ่อยๆ เนี่ย พัฒนาการชัดขึ้นนิดนึง!
วันต่อวัน…การประเมินเริ่มชัด
พอผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เต็ม ได้ลองทำแบบทดสอบเก่าๆ ซ้ำ (แบบนั้นที่เคยทำไว้ตั้งแต่วันแรก!) ตอนนั้นต้องใช้เวลาทั้งหมดเกือบ 40 นาที คราวนี้! เหลือแค่ 25 นาที! ความเร็วเพิ่มขึ้น! ประเด็นสำคัญ:
- อ่านเร็วขึ้นนิดนึง: ไม่ต้องมานั่งสะกดทีละตัวอักษรบ่อยๆ
- เดาคำศัพท์จากบริบครอบๆ เริ่มเป็น!: คำบางคำที่ดูเหมือนรู้จักหน้าค่าตาแต่จำความหมายไม่ได้ก็พอเดาได้แล้ว
- ที่สำคัญ!: เริ่มมองเห็นโครงสร้างประโยคพวก Subject + Verb + Object บ้างแล้ว!
แม้จะมีผิดพลาดบ้างเวลาเดาก็เถอะ! แต่รู้สึกว่า “ไม่ค่อยมึนแล้วนะ”! ไม่เหมือนเมื่ออาทิตย์ก่อนที่มึนแบบหัวทึบๆ ทั้งวัน
สรุปปิดท้าย (ตามความเห็นเรานะ!)
ถามว่าเก่งไหม? ยังไม่เก่งเลย! ยังเดินไปเก่งกว่านี้อีกเป็นปีแสง! แต่ถามว่าดีกว่าตอนเริ่มไหม? ดีขึ้นแน่นอน! ความคืบหน้ามันวัดได้จาก…
- เวลาที่ใช้ลดลง: จากนานๆ เหลือเร็วขึ้น! แม้จะแค่แป๊บเดียวก็ดีใจละ!
- ความมั่นใจ: ตอนแรกเปิดบทความมาทีไร ปวดหัวทุกที! ตอนนี้รู้สึกว่า “เอาวะ ลองใหม่!” มันมีความฮึดขึ้นมานิดนึงแหละ
- ความถี่ในการเปิดดิกชันนารี่: น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด! คำซ้ำๆ เดาได้แล้ว! คำใหม่ๆ ก็ยังเปิดบ้างอยู่ดี แต่น้อยลงเยอะ!
สรุปสั้นๆ: สำหรับเรา ใช้เวลาเต็มที่ประมาณ 7 วันกับการฝึกอ่านวันละ 30-45 นาที แค่นี้ก็เห็นพัฒนาการชัดแล้วว่าพื้นฐานเราแข็งแรงขึ้น! สมองมันเริ่มชินกับภาษาอังกฤษนิดนึง! ถึงยังไม่ “เก่ง” เลย! แต่รู้สึกไม่กลัวภาษาอังกฤษขนาดนั้นแล้ว! หัวข้อต่อไปจะลองขยับขั้นไปอีกหน่อย! ไหวอยู่ไหมนี่!