เรียนภาษาอังกฤษหลายตัวเนี่ยเซ็งมาก ไม่รู้จะเลือกตัวไหนดี ดูตารางสอนแล้วตาลาย อัดไปหมดทุกวิชามันก็ไม่ไหว เราเลยลองผิดลองถูกจนเจอ 3 วิธีคัดกรองแบบเน้น ๆ ที่จะเล่าต่อไปนี้
ขั้นแรก: เก็บสถิติความยาก
เราเริ่มต้นด้วยการนั่งไล่ดูประมวลรายวิชาทุกตัว แกะโพยซิลแลบัสแต่ละวิชาออกมาเลย แล้วก็จดลงสมุด:
- ตัวที่เขียนว่า “เข้มข้น” หรือ “เร่งรัด” – ขีดเส้นใต้แดงไว้
- ตัวที่บ้านเพื่อนบอกว่า “อาจารย์ใจร้ายจัดเกรดยาก” – ตีกรอบสามเหลี่ยม
- ตัวที่ไม่มีการบ้าน/มีแค่ควิซ – วงกลมสีเขียว
เห็นภาพชัดเลยว่าเลข 103 นี่เพื่อนโดน F กันเพียบ ส่วน 201 เน้นการพูดน่าลองมากกว่า
ขั้นสอง: ถามกูรูตัวจริง
จากนั้นก็ไปอุดหนุนร้านชานมไข่มุกข้างหอ แล้วก็ทักรุ่นพี่ที่เคยลงคอร์สนี้มาก่อน “พี่คะ เด็กอินเตอร์คลาสนี้เขาตีความยากมั้ย?” ได้เคล็ดลับเพียบ เช่น:
- วิชาแกรมม่าไม่ต้องลงกับครูเกียรติศักดิ์ อธิบายงงมาก
- เรียนเขียนเอาครูสมฤดี สอนละเอียดยิบ
- ถ้าไม่อยากเครียดให้เลี่ยงห้องเช้า เพราะครูชอบเรียกตอบ
ขั้นสุดท้าย: สมมติว่าตัวเองสอบตก
แกล้งคิดว่าต้องซ้ำชั้นทั้งเทอมแล้วถามตัวเองว่า “วิชาไหนที่เรายอมทนเรียนซ้ำ?” นี่แหละวิธีกัดกรองสุดเจ๋ง:
วิชาการฟังนี่ถ้าติด F เราคงร้องให้ตายเพราะเรียนเบื่อมาก แต่ถ้าเป็นคลาสสนทนาที่ได้คุยกับฝรั่งตัวเป็นๆ เนี่ยจะรีเทคกี่รอบก็ยอม!
ท้ายสุดก็ได้ตัว Writing 201 ที่ตอบโจทย์เป๊ะๆ ทั้งเนื้อหาไม่หนักมาก พี่ๆ บอกว่าอาจารย์ใจดี แล้วเราเองก็พร้อมจะสู้ถ้าต้องเรียนซ้ำด้วยซ้ำ
สรุปสั้นๆ อย่ามัวแต่อึ้งเลือกทีละวิชา! ลิสต์ความยาก + ถามพี่เป๊ะ + กดดันตัวเองให้หนัก เท่านี้ก็ไม่ต้องไปนั่งเสียดายตอนหลังว่าลงผิดตัวแล้ว