ทำไมฉันถึงต้องมาลองทำแบบนี้? ก็เพราะว่าไปสมัครงานมาเถียงเจ๊งโคตรอาย!
คือเมื่ออาทิตย์ก่อนเนี่ย ไปสัมภาษณ์งานที่บริษัทฝรั่ง ตอนนั้นมั่นใจสุดๆ คิดว่าภาษาอังกฤษฉันนี่เก่งแล้วนะ พอเจอหน้ามนุษย์ต่างชาติจริงๆ เฮ้ย! พูดอะไรไม่ออกเลย พูดได้แค่ “Yes”, “No” สลับไปมา น้ำตาจะไหล โคตรเสียวหน้าท้อง! ได้ยินตัวเองพูดแล้วอยากมุดดิน หลังสัมภาษณ์หนีไม่มองหลังเลย รู้เลยว่าต้องปรับปรุงด่วนจี๋ เลยตั้งใจหาวิธีฝึกสนทนาภาษาอังกฤษให้เป๊ะปังแบบเร่งด่วน!
ลอง 5 วิธีแบบได้ผลจัดเต็ม! (บางทีก็ตลกบ้างแหละ)
เริ่มจากอะไรดี? เอาแบบง่ายๆ ก่อนเลย ฉันไปนั่งดูคลิปยูทูปฝรั่งเรื่องชีวิตประจำวัน เขาเดินไปซื้อข้าวเที่ยงอะไรแบบนี้แหละ เปิดซ้ำไปซ้ำมา ฟังจนขึ้นใจเลยนะเว้ย! พอฟังรู้เรื่องหน่อยก็พยายามพูดตามทันที ไม่ต้องรอให้เข้าใจทุกคำ คือตะโกนตามเขาไปเลย เหมือนลิงแก้บนต้นไม้ 555+ บางทีก็ตะกุกตะกัก พูดแล้วขำตัวเอง บางคลิปเปิดฟังทั้งวันจนแฟนทนไม่ไหวหันมาถามว่า “เป็นอะไรเนี่ย?” แต่รู้สึกว่าปากมันพังๆ ขึ้นนะ พูดโครตๆ ตามทั้งวันนี่แหละ
- เลียนแบบทุกอย่างแบบบ้าคลั่ง: เห็นใครพูดประโยคไหนโดนใจในยูทูปเนี่ย รีบนั่งจด! เดี๋ยวนั้นแหละ หามุมเงียบๆ ในห้องน้ำแล้วก็ฝึกพูดซ้ำกับตัวเอง ยกมือ ยกหน้า ยักคิ้ว ไปด้วยเลย ให้เหมือนนักแสดง ใครเห็นก็ต้องคิดว่าบ้าไปแล้ว! แต่เชื่อเถอะ ตอนที่ท่องจนปากมันออโต้พูดเองแบบไม่ต้องคิดเนี่ย โคตรปลื้ม!
- คุยกะใครก็ได้! หมาก็ได้นะ: หลังจากเลียนแบบจนชินปากแล้วก็ต้องลงสนามจริง ฉันไม่กล้าพูดกับฝรั่งตอนแรก ก็เลย… เริ่มจาก สุนัขข้างบ้าน เวรจริง! ทุกเช้าเดินไปพูดภาษาอังกฤษกับมัน “Good morning! How are you today? Did you sleep well?” สุนัขมันก็งงๆ หันหน้ามองแล้วเดินหนี 555+ ไม่เป็นไร พอผ่านไปอาทิตย์นึง ได้กำลังใจโคตรใหญ่ตอนเดินผ่านร้านกาแฟ เห็นฝรั่งถ้าประโยคเดิมเป๊ะเลย “Good morning!” แล้วเขาก็ตอบกลับมา! โอ้โห ใจจะขาด นึกว่าตัวเองเก่งขึ้นแล้ว!
- แอบฟัง (แล้วก็ทำเป็นจด): พอได้ความมั่นใจขึ้นนิดนึงก็ไปต่อ ฉันจะเข้าไปนั่ง แอบถัดๆ ฝรั่ง ในร้านอาหาร หรือบนรถไฟฟ้าเนี่ยแหละ แกล้งทำเป็นดูมือถือแต่จริงๆ กำลังฟังมันพูด พยายามจับใจความว่าเขาคุยเรื่องอะไรกัน บางทีก็ฮาคำว่า “Oh my god!” แบบไม่ทันตั้งตัว ต้องรีบก้มหน้าก้มตากันงึดๆ อย่าเก็ง!! ถ้ายังไม่เข้าใจก็ จำเสียงหรือคำที่เขาพูดบ่อยๆ มา แล้วตอนกลับบ้านค่อยเปิดดิกดู จำคำพวกนั้นได้นานเลย เพราะมีรูปคนพูดในหัวด้วย
- คิดเป็นอังกฤษในหัวตลอดเวลา: ฝึกหนักแบบนี้ก็ยังไม่พอ ฉันเลยเริ่มบังคับสมอง คิดทุกอย่างเป็นภาษาอังกฤษ ตื่นมาดันไปหิ้วเสื้อผ้า ก็นึกในหัว “Ouch, I’m so sleepy. Need some coffee…” นั่งรถไปทำงาน เห็นรถคันหน้าเบี้ยวๆ ก็นึก “This guy can’t drive, seriously?” ช่วงแรกมันช้าสุดๆ หาคำไม่ค่อยเจอสมองตัน พอผ่านไปสักสองสามวันเนี่ย เริ่มคล่องขึ้น หัวมันพลิกเป็นอังกฤษอัตโนมัติเลย!
- หาแก็งค์มาร่วมทุกข์ด้วย: เหนื่อยคนเดียวมันเซง เลยไป รวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ที่อยากฝึกเหมือนกันในร้านกาแฟใกล้ที่ทำงาน นัดกันทุกวันพุธแบบเป็นกฎเหล็ก ห้ามพูดไทยเด็ดขาด! นี่มันสนุกโคตร แทบจะหกคะเมนตลอดเวลา ทุกคนพูดกันผิดๆ ถูกๆ ยั่วกันไปมา พูดแล้วขำตัวเองรัวๆ แต่ก็ได้เรียนรู้ศัพท์ใหม่ๆ จากเพื่อนในกลุ่มนี่แหละ ได้รู้ว่าฝรั่งไม่ใช้คำว่า “Bye bye” บ่อยเหมือนในหนัง 555+ แล้วเวลาคนนึงพูดไม่ได้ อีกคนช่วยกระซิบนี่ ช่วยกันแบบนี่แหละมันเวิร์ค!
ผ่านไปเดือนนึง… เก่งขึ้นจริงไหมเนี่ย?
บอกเลยว่าชัดเจนมาก! เดี๋ยวนี้พอฝรั่งถาม “How are you?” ฉันไม่ตอบแค่ “I’m fine” แล้วนะ ตอบต่อได้เป็นพรืดเลย ประมาณว่า “I’m great, thanks! Just had a hectic morning, traffic was a killer. How about you?” ถึงจะยังไม่เป๊ะแบบเจ้าของภาษา แต่มันรู้สึกฟรีขึ้นเยอะเลย พูดแล้วไม่ขัดเขินเหมือนแต่ก่อน เวลาเจอเพื่อนต่างชาติในแอพคุยเนี่ย เข้าใจเขาเกือบหมดแล้วนะ ไม่ต้องมานั่งงมว่าคำนี้แปลว่าอะไร บางทีก็นึกศัพท์ไม่ออกก็ใช้คำอื่นที่คล้ายๆ แทนไปก่อน ฝรั่งเขาเข้าใจ! นี่คือเคล็ดลับจริงๆ เลย
เทคนิคที่ชอบสุดต้องเป็นอันที่สองกับอันสุดท้ายแหละ การกล้าพูดผิดพูดถูกบวกกับมีแก็งค์ช่วยกันนี่มันเปลี่ยนทุกอย่าง ตอนนี้ยังคงฝึกอยู่ทุกวัน ยังไม่เก่งเป๊ะ หรอกนะ แต่ตอนขายของหรือคุยงานกับฝรั่งนี่ไม่เครียดแล้วล่ะ รู้สึกอินกับการใช้ภาษาขึ้นมาก! ใครที่กำลังท้อเหมือนเมื่อก่อน เริ่มเลยเถอะ เริ่มแล้วมันพัฒนาได้จริงนะเว้ยยย!