ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่าตอนแรกเราเรียนอังกฤษแบบมั่วมาก เปิดหนังสือท่องศัพท์วันละสิบคำ พอเจอฝรั่งจริงๆก็นิ่งเงียบพูดไม่ออก นี่มันเสียเวลาเปล่าๆ!
พอเจอเคล็ดลับ6ข้อนี้ในเน็ตเลยทดลองทำตาม สิ่งแรกที่ปรับคือ เลิกเปิดดิกทีละคำ เริ่มจากดูคลิปยูทูปเด็กเล็กแทน ตอนนั้นดาวน์โหลดการ์ตูนPeppa Pigมาดูทุกวัน แรกๆฟังไม่รู้เรื่องแต่พยายามฟังน้ำเสียงกับดูลิปมูฟ ผ่านไปสองอาทิตย์ก็เริ่มจับทางได้ว่าคำว่า”jump”นี่มันคือการกระโดดนี่นา!
เคล็ดลับต่อมาที่เปลี่ยนเกม
- พูดกับตัวเองตลอด – ตื่นมาอาบน้ำก็บ่นเป็นภาษาอังกฤษว่า “I wash my face” แม้แต่ล้างจานยังยืนกล่าวว่า “Now I’m washing plates” แรกๆเพื่อนบ้านคิดว่าบ้าแต่ช่างมัน!
- เขียนทุกอย่างเป็นอังกฤษ – สมุดโน้ตเปลี่ยนเป็นไดอารี่ภาษาอังกฤษ เริ่มจากประโยคง่ายๆแบบ “Today I eat fried rice. It very good!” ผิดแกรมม่าไม่สนใจ สำคัญที่ให้สมองคิดเป็นอังกฤษ
อาทิตย์ที่สามเริ่มใช้ แอพจำศัพท์แบบภาพ ตอนนั่งรอรถเมล์ก็เล่นแทนเกมมือถือ ปรากฏว่าจำคำว่า “umbrella” ได้ภายในวันเดียวเพราะแอพเอาภาพร่มสีแดงมาติ๊กหน้าเรา!
ที่สุดปังคือ หาแฟนคลับต่างชาติ ในทวิตเตอร์ ตอนนั้นตามหาแฟนคลับเกาหลีที่ชอบบีทีเอสเหมือนกัน แชทด้วยภาษาอังกฤษงูๆปลาๆแบบ “I… love… V… sing… good!” ปรากฏว่าเขาเข้าใจและตอบกลับมา! ความตื่นเต้นตอนได้ข้อความแรกนี่โคตรพลังบวกเลย
หลังสามเดือนลองทดสอบฟังพอดแคสต์เรื่องอาหาร ถึงจะจับใจความไม่ครบ100% แต่ร้องไห้เลยตอนได้ยินประโยคเต็มว่า “Add chopped garlic and stir well” นี่คือความคืบหน้าที่จับต้องได้!