ก่อนอื่นต้องยอมรับเลยว่าตัวเองเคยพูดอังกฤษไม่ได้เลยค่ะ นึกภาพตอนสอบสัมภาษณ์งานครั้งแรก ตอบได้แค่ yes/no พูดเป็นประโยคไม่ได้ น้ำตาไหลในห้องน้ำหลังจบสัมภาษณ์ ท้อแท้ขนาดต้องเปิดคลิปคนอื่นเขาพูดเก่งๆ ดูแล้วถามตัวเองว่า “เราจะทำได้มั้ยเนี่ย”
เลยเริ่มลุยตั้งแต่วันที่ตัดสินใจ
อาทิตย์แรกยังงงๆ ไม่รู้ทำไงดี หันไปเปิดซีรีย์ฝรั่งที่เคยดูแล้วก็ยังไม่เข้าหัว มัวแต่ตามซับไตเติ้ลไทยตลอด พอปิดซับก็ฟังไม่ออกอีก ถึงขั้นเอามือกุมขมับร้อง “เฮ้ย! ทำไมมันยากขนาดนี้!”
เปลี่ยนมาลองวิธีข้างเตียง
เปลี่ยนมาฝึกกับของใกล้ตัวก่อนเลย:
- เวลาอาบน้ำก็ยืนแปรงฟันไปพูดกับตัวเองในกระจก
- ตั้งปณิธานว่าวันนึงต้องพูดเองกับแฟน(ต่างชาติ)ได้
- แอบเอาหนังสือการ์ตูนเก่าๆ มาฝึกอ่านออกเสียงในห้อง
ร้องเพลงฝรั่งผิดๆ ถูกๆ วันละสามเพลง เสียงแตกบ้างก็ช่างมัน!
แอบอัดเสียงตัวเองด้วยมือถือ ตอนแรกฟังแล้วขนลุก! พูดตะกุกตะกัก เหมือนเด็กหัดเรียงความ แต่ก็พยายามฟังซ้ำๆ หาจุดที่ต้องแก้
ดักทางลัดด้วยเกมเมอร์
เปลี่ยนมาลองเล่นเกมฝรั่งที่ต้องใช้เสียงตอบโต้ ทีแรกเขินมาก โดนเพื่อนต่างชาติถามทีตอบได้แค่ “ok… ok…” แต่พอยิ่งเล่นบ่อยๆ ความเขินลดลง หัวเราะกับเพื่อนทีมได้เป็นภาษาอังกฤษ
หัวใจสำคัญคือ
ต้องไม่ยอมเงียบ พอเจอฝรั่งจริงๆ ตอนแรกก็อ้ำอึ้ง ใช้ได้แค่ท่าทางช่วย ผ่านไปอาทิตย์นึงเริ่มพูดประโยคง่ายๆ ได้แบบไม่คิดเยอะ จำไว้ว่า:
- พูดผิดไม่เป็นไร ขอแค่สื่อสารกันรู้เรื่อง
- กลัวสำเนียงเป๊ะเว่อร์เกินไปจนไม่กล้าพูด
- ถ้าคำไหนนึกไม่ออก ให้วาดรูปแทน! เคยวาดไก่ย่างให้พนักงานร้านอาหารดู
รู้สึกได้ว่าตอนนี้พอพูดได้มากขึ้น ทั้งที่เริ่มจากศูนย์จริงๆ ไม่ต้องพึ่งคอร์สแพงๆ ขอแค่เริ่มจากความกล้าที่จะพูดในทุกสถานการณ์ แค่นี้ภาษาก็ไปเองแล้วค่ะ!