เริ่มต้นที่ตัวเริ่มต้น
คือเราก็อยากพูดอังกฤษให้ได้แบบคล่องๆ อยู่แหละเนอะ แต่ติดตรงที่ว่า… เริ่มยังไงดีวะ? เปิดหนังสือมาดูแล้วมันงงไปหมด ไวยากรณ์นู้นนี่ เวลาพูดจริงๆ ใครมันจะมานั่งนึกโครงสร้างล่ะ! แล้วจะเรียนคนเดียวก็เครียด เลยลองหาดูว่ามีที่ไหนให้ฝึกพูดออนไลน์แบบสบายๆ บ้าง พอดีไปเห็นใครๆ พูดถึงใน Pantip นี่แหละ เลยตัดสินใจเอาเลย… ลองดีกว่า มันจะยากขนาดนั้นเชียว?
มั่วๆ แล้วก็มั่ว (แต่เริ่มก่อน)
เราไม่ได้เตรียมตัวอะไรมากหรอก ขอแค่มีเน็ตกับใจสู้ก็พอ เริ่มต้นง่ายๆ แบบบ้านๆ:
- เข้าไปที่บอร์ดที่เกี่ยวกับเรียนภาษาหรือการฝึกทักษะใหม่น่ะ ใน Pantip เค้าก็มีบอร์ดแยกเป็นหมวดนะ เราเจอพวกกระทู้ที่คนคุยกันเรื่องเรียนภาษาสนุกดี มันดีกว่าหนังสือเรียนตรงที่มีคนจริงๆ มาพูดคุย มาถามตอบกันจริงๆ
- เลิกคิดเยอะ! วันแรกเนี่ย เราก็ไม่รู้จะโพสต์อะไร กดสร้างกระทู้ใหม่ หัวข้อก็มั่วไปว่า “อยากเริ่มฝึกพูดอังกฤษ ยังไงดีคะ” เน้นว่าเขียนแบบงงๆ ไปเลย ไม่ต้องกลัวแกรมม่าผิด กลัวคนว่า มันคือการเริ่มไง
- ขี้อายตอนกด “โพสต์” คือมัวคิดไปสารพัด คนจะว่าเราบ้านั้นไหมนะ เราโง่ไปมั้ยที่เริ่มตรงนี้ แค่กดมันสั่น… แต่สู้ตายย! กด!
สักพักมันก็เริ่มดีขึ้น (กะว่าเอา)
พอโพสต์ไปแล้วนี่… คือทนรอคอมเม้นท์ไม่ไหวเลยว่ะ คอย F5 คอยเช็ค คล้ายๆ บ้าหน่อยๆ ประมาณ 10 นาที… มีคนมาตอบ! ใจดีมาก คนแรกน่ะ เขาทักมาว่า “สู้ๆ ค่ะ เราก็เริ่มจากตรงนี้เหมือนกัน” มันทำให้หายกังวลไปได้ตั้งครึ่งนึงอะ! ใจชื้นขึ้นมาเยอะเลยล่ะ คืออย่างน้อยก็มีคนเริ่มเห็นแล้วนะว่าเราต้องการความช่วยเหลือ
ต่อมามันก็เริ่มมีคนเข้ามาตอบมากขึ้น ทั้งแชร์ประสบการณ์ตัวเองว่าเค้าเริ่มยังไง บางคนบอกว่าลองหาแอพฝึกๆ บางคนแนะนำให้ดูหนังฝรั่ง บางคนพูดตรงๆ เลยว่า “ฝึก! ไม่ฝึกไม่มีทางพูดได้” แต่น่ะแหละ สำคัญมาก มีคนแนะนำให้ลอง:
- ทักไปฝึกกับคนต่างชาติที่มาโพสต์หาเพื่อนแลกภาษา ใน Pantip นี่เค้าก็มีคนต่างชาติมาหาเพื่อนฝึกภาษาไทยเยอะแยะ เราก็ลองๆ ทักเค้าไปแบบสุภาพๆ ว่า “สวัสดีค่ะ อยากฝึกอังกฤษด้วยคนได้มั้ยคะ” เค้าเดาได้แหละว่าภาษาเรายังไม่แข็งแรงหรอก ก็ยินดีคุยกันได้
- ลองเขียนไดอารีประจำวันสั้นๆ เป็นภาษาอังกฤษ แค่วันละ 2-3 ประโยคก็พอ เช่น “Today I eat pad thai. It very yummy.” แล้วโพสต์ลงไปให้ช่วยเช็คไง ซึ่งดีกว่าอ่านแกรมม่าหนาๆ จริงๆ!
- ขอยุทธวิธีจากคนที่เค้าพูดได้ดีแล้วในกระทู้ เราเห็นบางคนเค้าเก่งมาก เขาเล่าว่าเริ่มจากเรื่องพื้นฐานสุดแบบไหน มันทำให้เราเห็นภาพ ว่าเราอาจก้าวเล็กๆ เหมือนกันก็ได้
วันนี้เราก็ยังทำอยู่
คือมันไม่ได้เห็นผลเร็วหรอก แต่หลังจากเริ่มมาสัก 1-2 เดือน คือเรารู้สึกชัดเจนเลยว่า… กล้าพูดขึ้นนิดนึง ฟังง่ายขึ้นเล็กน้อย เวลาจะเริ่มประโยคมันไม่ชักช้าเหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะ แม้จะยังผิดแกรมม่า คำศัพท์ก็น้อยอยู่ แต่ คือคนฟังเค้าเข้าใจ! เค้าก็พูดต่อได้! พอสื่อสารกันรู้เรื่อง มันฮึกเหิมมากกก แล้วก็ยิ่งทำให้อยากเรียนเพิ่มอีกน่ะสิ
มันไม่ต้องมานั่งเสียเงินเยอะแยะไปซื้อคอร์สแพงๆ เป็นล่ำเป็นสันตั้งแต่แรกหรอก เครื่องมือมันมีฟรีๆ อยู่แล้ว แค่ ต้องหา “ชุมชน” ที่เรารู้สึกปลอดภัยและ “ลงมือทำ” อันนี้สำคัญกว่าอะไรหมด ยอมแย่ก่อนเถอะ เพราะถ้าไม่เริ่มวันนี้ เราก็จะยังวนอยู่ที่เดิมเรื่อยๆ นั่นแหละที่ยากที่สุด! ทำไมเราไม่ลองเลยล่ะ?