ก็เริ่มจากกูเป็นคนอ่อนภาษาอังกฤษมาก พอดีไปเห็นในพันทิบมีคนแชร์ว่าเรียนตัวต่อตัวกับครูต่างชาติที่มาเลเซียได้ผลดี กูเลยตัดสินใจลองสั่งสอนดู
ขั้นแรกหาครูให้ถูกโรค
เปิดแอพหาแล้วตั้งค่าหาครูฟิลิปปินส์กับมาเลเซียตรงๆ เพราะเค้าว่าค่าสอนถูกกว่า native speaker เจอครูคนหนึ่งโปรไฟล์น่าสนใจ คือนอกจากสอนภาษาอังกฤษ ยังทำงานพาร์ทไทม์เป็นเชฟที่ร้านอาหารด้วย กูคิดว่าโอ้ นี่แหละ คนสไตล์จริงๆ
เซสชันแรกอู้จนน้ำไหลไฟดับ
เปิดกล้องปุ๊บ ครูเขาถามว่า “What are your hobbies?” กูนั่งนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ไฟตก พูดได้แค่ “I… like…sleep” ครูเขายังยิ้มไว้บอกไม่เป็นไร เค้าใช้วิธีเอาข้าวของในครัวมาชูให้ดูแล้วถามว่า “What is this?” นี่แหละวิธีเริ่มเรียนที่เค้าใช้ พอเราพูดผิดเค้าก็จะแก้การออกเสียงให้ทันที
แผนพิชิตภาษาอังกฤษแบบฉุกเฉิน
ครูเค้าตั้งกฎสามข้อให้กู:
- ห้ามท่องแกรมม่า – ให้ฟังและพูดมั่วๆไปก่อน
- เรียนจากของใกล้ตัว – ถ่ายรูปอาหาร/เสื้อผ้าแล้วอธิบายรูป
- ฝังตัวเองในภาษาอังกฤษ – เปลี่ยนมือถือเป็นภาษาอังกฤษหมด
สามอาทิตย์พลิกชีวิต
เจอการบ้านแปลกๆคือให้เปิดลิฟสดร้องเพลงภาษาอังกฤษไปทำกับข้าว พอวันถัดไปครูให้เล่าเรื่องการทำอาหารเป็นภาษาอังกฤษ แรกๆก็ติดขัด ยาก! แต่พอสัปดาห์ที่สาม เริ่มพูดเป็นประโยคได้เองแบบไม่นึกแปลในหัวแล้ว สุดท้ายครูให้ซื้อขดเชือกมาสองเส้น เวลาเราพูดคำไหนผิดให้ผูกปม แปลว่าเราต้องฝึกจนปมคลายถึงผ่าน
เคล็ดลับเด็ดที่ไม่เคยรู้
ครูมาเลเซียเค้าตีหัวกูเบาๆ (แบบมุกตลกนะ) ตอนตอบคำถามช้าเกินไป เค้าบอกว่าให้พูดโดยไม่ต้องคิดมาก ถ้าผิดก็แค่พูดใหม่ ปกติคนเรียนชอบกดดันตัวเองเกินไป สมัยไปเรียนคอร์สแพงๆในไทย เค้าจะเน้นท่องแกรมม่าเยอะ แต่ครูต่างชาติแบบนี้เค้าไม่สน แค่อยากให้เรากล้าพูดออกมาก่อน
ตอนนี้กูไม่ถึงกับพูดได้คล่องปรื๋อ แต่ก็กล้าคุยกับฝรั่งได้บ้างแล้ว ที่สำคัญคือไม่กลัวการพูดผิดแล้วนะ คือถ้าพูดมั่วก็แก้ไป ดีกว่ามัวแต่คิดแต่ไม่ได้พูดอะไรเลย