เริ่มต้นด้วยความบ้าคลั่งที่ว่า ตอนนี้เรียนภาษาอังกฤษมาหลายปีแต่พูดไม่ได้ซักที พอเจอฝรั่งทีไรมึนตึบทุกที ก็เลยตัดสินใจไปลองหาคอร์สสนทนาดู
แรกสุดก็งงเลยอะ มันมีให้เลือกตั้งหลายแบบ เอ้ะ! แล้วแบบไหนจะเวิร์คสุดวะ? ก็เริ่มจากเดินไปดูสถาบันสอนภาษาตามห้างนี่แหละ แต่ละที่โปรโมชั่นจัดเต็มไปหมด แค่ทดลองเรียนฟรีก็ตาลายแล้ว เหมือนเขากำลังยิงปืนกลใส่มึง!
รอบแรก: คอร์สกลุ่มราคาถูก
- สมัครคอร์สกลุ่มเล็กราคาพันกว่าบาท
- คาดหวังว่าจะได้เจอฝรั่งตัวเป็นๆ พูดเก่งๆ
- ความจริง: ครูฟิลิปปินส์สอนผ่านซูม ยิ่งช่วงฝนตกเน็ตหลุดบ่อย
- เพื่อนร่วมคลาสพูดแต่อะไรต่อมิอะไรแบบ “Hello how are you” ทั้งชั่วโมง
เออ… จ่ายตังค์แพงๆ แค่จะมาเรียน “I fine thank you” อีกเหรอ? เหมือนยัดตังค์ลงรูหนูอะ ฝึกไปเดือนนึงทักษะไม่กระเตื้องเลย ขี้เกียจไปเรียนสุดท้ายก็โดนบังคับให้ดูวีดีโอเฉยๆ
รอบสอง: คอร์สเอกชนแบบตัวต่อตัว
คราวนี้เลือดสั่งสมอง อัดคอร์สเดี่ยวชั่วโมงละ 500 จ้างครูอเมริกันแท้ๆ ปรากฏว่าเขาน่ารักมาก… น่ารักจนเมาท์กันแต่อะไรไม่รู้เรื่อง ไม่รู้เพราะเขาพูดเร็วจังหวะหรือป่าว ครูเอาแต่เล่าประสบการณ์ท่องเที่ยว ฉันได้แต่ร้อง “อ่อ… อือ… อ่า…” ตลอดคลาส พอจะถามประโยคที่ควรใช้ตอนซื้อของ ก็ได้คำตอบแค่อันเดียวคือ “Can I help you?” ไอ้สัส! แค่นี้กูรู้แล้วโว้ย!
เรียนจบ 10 ครั้ง สรุปได้คำศัพท์หรูๆ ที่ไม่มีทางได้ใช้แน่ๆ เช่น “ขี้เถ้าภูเขาไฟ” หรือ “เรือยอชต์” เคยนะ นี่มึงจบเอกวรรณคดีเหรอวะ?!
รอบสำเร็จ: คอร์สเน้นสถานการณ์จริง
เพื่อนแนะนำที่เรียนเล็กๆ แถวบ้าน ครูเป็นพี่ไทยแต่อยู่เมืองนอกมา 20 ปี คลาสแรกโดนชกเข้าเต็มๆ
- ครูสั่งไม่ให้ท่องแกรมม่า
- ต้องเล่าเรื่องปากเปล่าภาษาอังกฤษ 10 นาที
- โดนยิงคำถามตลอดเวลา
- ฝึกบทสนทนาเหมือนในร้านกาแฟจริงๆ
สัปดาห์แรกเหมือนถูกถอดเสื้อผ้าในที่สาธารณะ! แต่วิธีนี้ทำให้ได้ใช้ศัพท์แค่ออกมาจากหัวจริงๆ ครูจะแก้ให้ตรงจุดว่าติดขัดตรงไหน ยิ่งทำผิดยิ่งถูกชมว่า “เยี่ยม! นี่คือการเรียนรู้” ทุกวันจันทร์มีแบบฝึกหัดให้ไปถ่ายวิดีโอสั่งกาแฟร้านดัง
ภายในเดือนครึ่ง ความเปลี่ยนแปลงชัดเจนมาก พอตากล้องฝรั่งมาถ่ายสารคดีที่ออฟฟิศ วันนั้นน้องอเมริกันถามทางแบบรัวๆ ตอบกลับได้ลื่นไหลโดยอัตโนมัติ ไอ้หนุ่มตาลายเลยถามว่า “You study abroad?” อะหรอ?! พูดแบบนี้นะ กูแค่เรียนคอร์สสองเดือนเองโว้ย!
สรุปสไตล์บ้านๆ:
ถ้าอยากเห็นผลเร็วต้องเลือกคอร์สที่โยนมึงลงทะเล ตอนแรกอาจสำลักน้ำแต่นี่แหละทางรอด เลี่ยงคอร์สเรียนแบบนกแก้วนกขุนทอง ที่นั่งท่องแต่คำศัพท์มั่วๆ หาที่ที่บังคับให้มึงพูดอย่างเดียว ผิดชิบหายก็ไม่เป็นไร ครูควรเป็นคนแก้ให้ทันทีแบบไม่ต้องอาย!